Marchwiczny Żleb

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Widok od schroniska nad Morskim Okiem

Marchwiczny Żlebżleb w polskich Tatrach Wysokich, opadający z Marchwicznej Przełęczy do Kotła Morskiego Oka w Dolinie Rybiego Potoku[1]. Górą ma lejkowaty kształt o szerokości dochodzącej do 200 m, zimą gromadzi się w nim więc duża masa śniegu. Orograficznie prawe ograniczenie żlebu tworzy wschodnia grzęda Miedzianego, lewe południowo-wschodnia grzęda Opalonego Wierchu. Żleb tworzy głębokie koryto i przecina Ceprostradę. Około 100 m powyżej tego szlaku turystycznego jego koryto zwężone jest skalną bramą o szerokości około 20 m. W bramie tej zaklinował się olbrzymi blok skalny, na którym po większych opadach tworzy się wodospad[2].

Marchwiczny Żleb jest groźnym żlebem lawinowym. Lawiny schodzą nim każdej zimy. Co kilka lat zdarzają się tak duże, że załamują lód na Morskim Oku i dochodzą aż na przeciwległy stok pod Granią Żabiego. Prawdopodobnie największa zdarzyła się w lutym 2000. Zniszczyła pas lasu o szerokości ok. 150 m, załamała lód na Morskim Oku, dojechała aż na stok Żabiej Grani i w niewielkim stopniu uszkodziła schronisko stojące na morenie. Najtragiczniejsza lawina zdarzyła się zimą 1931/32; przywaliła i zabiła dwóch pracowników schroniska rąbiących przeręble w lodzie na Morskim Oku. Przecinający Ceprostradę żleb stanowi zagrożenie dla wędrujących tym szlakiem zimą turystów i narciarzy. Sposobem na ominięcie go jest wędrówka południowo-wschodnią grzędą Opalonego Wierchu (wariant przydatny tylko zimą)[2].

Latem przejście Marchwicznym Żlebem jest łatwe (0, w kilku miejscach I stopień w skali trudności UIAA). Prawdopodobnie chodzono nim od dawna, jeszcze w czasach przedturystycznych. Pierwsze turystyczne przejście[2]:

Szlaki turystyczne[edytuj]

szlak turystyczny żółtyschronisko PTTK nad Morskim OkiemSzpiglasowa Przełęcz – rozdroże w Dolinie Pięciu Stawów Polskich.

Przypisy

  1. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „WiT” s.c., 2006. ISBN 83-89580-00-4.
  2. a b c Władysław Cywiński: Szpiglasowy Wierch – Tatry. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wyd. Górskie, 2008. ISBN 978-83-7104-034-2.