Marek Klaudiusz Marcellus (konsul 196 p.n.e.)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marcus Claudius Marcellus – polityk rzymski żyjący na przełomie III i II wieku p.n.e. Syn Marka Klaudiusza Marcellusa, pięciokrotnego konsula rzymskiego.

W 208 p.n.e. służył jako trybun wojskowy i wziął udział w bitwie z oddziałami Hannibala pod Wenuzjum, podczas której jego ojciec, pełniący wówczas urząd konsula, zginął, a młodszy Marcellus odniósł w niej rany[1][2]. W 204 p.n.e. pełnił urząd trybuna ludowego[3], a w 200 p.n.e. urząd edyla kurulnego[4]. W 198 p.n.e. był pretorem[5].

W 196 p.n.e. został wybranym konsulem, drugim konsulem na ten rok był Lucjusz Furiusz Purpurion. Marcellus, podczas piastowania tego urzędu, brał udział w działaniach wojennych przeciwko Galom, w których odniósł zwycięstwo[6]. W 189 p.n.e. został wybrany na urząd cenzora[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 27, 26.
  2. Plutarch, Marcellus, 29.
  3. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 29, 20.
  4. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 31, 50.
  5. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 32, 7.
  6. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 33, 36.
  7. Liwiusz, Dzieje Rzymu od założenia miasta, 37, 57.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Małgorzata Łuszczewska, Marcellus 2. [w:] Ryszard Kulesza (red.), Słownik kultury antycznej, wyd. 2, Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2012, s. 316, ISBN 978-83-235-0942-4.