Metoda Hare'a-Niemeyera

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Metoda Hare'a-Niemeyera – metoda stosowana do podziału mandatów w systemach wyborczych opartych na proporcjonalnej reprezentacji z listami partyjnymi, powstała na skutek modyfikacji metody Hare'a przez niemieckiego matematyka Horsta Niemeyera. Nazywana jest także metodą matematycznej proporcji lub największej reszty.

Liczbę uzyskanych mandatów oblicza się za pomocą wzoru:

gdzie:
Q – liczba uzyskanych przez daną listę mandatów
V1 – liczba ważnie oddanych głosów na daną listę w okręgu wyborczym
S – liczba mandatów do obsadzenia w danym okręgu wyborczym
Vt – łączna liczba głosów oddanych w danym okręgu wyborczym
X,... – wynik dzielenia, np. 1,38

Liczba X przed przecinkiem oznacza liczbę mandatów przypadających w okręgu wyborczym danej liście. Jeżeli w odniesieniu do wszystkich list okręgowych nie zostaną rozdzielone wszystkie mandaty, to pozostałe mandaty przydziela się tym listom, dla których wyliczone ilorazy wykazują kolejno najwyższe wartości po przecinku, np. 0,39; 0,27; 0,05. Stosuje się wtedy zasadę największej reszty.

Metoda ta sprzyja głównie małym i średnim ugrupowaniom. W Polsce tę metodę stosowano przy ustalaniu wyników w wyborach do Sejmu w 1991 roku.

Przykład[edytuj]

Mamy komitety A, B oraz C, które otrzymały kolejno 720, 300 i 480 głosów, do obsadzenia jest 8 mandatów. Według powyższego wzoru, obliczamy współczynniki dla poszczególnych komitetów:

  • A –
  • B –
  • C –

Zgodnie z liczbami przed przecinkiem, 3 mandaty uzyskuje komitet A, jeden komitet B, a dwa komitet C. Pozostałe dwa mandaty zostają rozdzielone kolejno komitetom o najwyższej wartości po przecinku, czyli A, następnie B. Ostatecznie komitet A uzyskuje 4 mandaty, a komitety B i C po dwa.

Zobacz też[edytuj]