Michał Sokołowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy starosty kowalskiego. Zobacz też: Michał Sokołowski (koszykarz) lub Michał Sokołowski (zm. 1619).
Michał Sokołowski
ilustracja
Herb
Pomian
Rodzina Sokołowscy herbu Pomian
Data urodzenia ok. 1758
Ojciec Adam Sokołowski
Matka Elżbieta z Żychlińskich
Żona

Ludwika z Radoszewskich

Dzieci

Piotr Sokołowski
Jan Kanty Sokołowski
Józef Sokołowski
Sylwester Sokołowski
Aleksander Wincenty Sokołowski
Lambert Sokołowski
Tekla Zofia Sokołowska

Odznaczenia
Order Orła Białego Order Świętego Stanisława (Rzeczpospolita Obojga Narodów)

Michał Sokołowski herbu Pomian (ur. ok. 1758) – starosta kowalski.

W 1779 roku został szambelanem królewskim, zapewne dzięki koneksjom rodzinnym. Podobnie jak jego kuzyn Serafin Rafał Sokołowski należał do zwolenników króla polskiego. Podczas obrad kujawskiego sejmiku poselskiego w Radziejowie 16 stycznia 1780 roku podpisał wraz z bratem Wojciechem manifest stronników Stanisława Augusta. W styczniu 1783 objął starostwo kowalskie wraz z wójostwem, po cesji dokonanej przez Stanisława Dąbskiego. W 1786 odznaczony Orderem Świętego Stanisława[1]. W 1794 został wybrany na posła sejmowego z województwa inowrocławskiego. W czasie obrad izby niższej został wybrany na sędziego sejmowego.

Pomoc udzielona Sokołowskiemu przez króla w ostrym sporze, w który wdał się jako starosta z Żydami i mieszczanami kowalskimi oraz nadanie mu królewszczyzny Kruszyn mobilizowały go do działania zgodnego z interesami dworskimi na sejmiku zwołanym 14 lutego 1792 w Radziejowie, któremu marszałkował. Obrady przebiegały po myśli monarchy również dzięki interwencji sekretarza królewskiego Serafina Rafała Sokołowskiego oraz ówczesnego wojewody inowrocławskiego. Ostatecznie sejmik wysłał do króla delegację z podziękowaniem za uchwalenie konstytucji. Nie doszło jednak do złożenia przez szlachtę przysięgi wierności wobec Ustawy Rządowej, do której stan ten miał na Kujawach na ogół niechętne nastawienie. Michał Sokołowski był jednym z nielicznych Kujawian, którzy przyczynili się do propagowania konstytucji 3 maja. 21 kwietnia 1793 otrzymał Order Orła Białego.

W sierpniu 1794 należał do wąskiego grona szlachty kujawskiej przygotowującego wybuch powstania wielkopolskiego. Po zdobyciu Włocławka 22 sierpnia został członkiem lokalnych władz powstańczych. W lipcu 1797 został skazany na 1200 talarów grzywny za udział w powstaniu. Nie udało się ustalić daty jego śmierci.

Był najstarszym synem chorążego kruszwickiego Adama i Elżbiety z Żychlińskich, bratem Wojciecha oraz Kazimierza. Z Ludwiką z Radoszewskich miał pięciu synów: Piotra, Jana Kantego, Józefa, Sylwestra, Aleksandra Wincentego i Lamberta oraz córkę Teklę Zofię.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 262.