Przejdź do zawartości

Michaił Awdiejew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Michaił Awdiejew
Михаил Васильевич Авдеев
17 zwycięstw
generał major lotnictwa generał major lotnictwa
Data i miejsce urodzenia

15 września 1913
Gorodieck

Data i miejsce śmierci

22 czerwca 1979
Bałaszycha

Przebieg służby
Lata służby

1932–1964

Siły zbrojne

Armia Czerwona
Wojskowe Siły Powietrzne

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa III klasy (ZSRR) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonej Gwiazdy Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za zasługi bojowe” Medal „Za obronę Sewastopola” (ZSRR) Medal „Za obronę Kaukazu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945” Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina” Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal jubileuszowy „Trzydziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal „Weteran Sił Zbrojnych ZSRR” Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR” Medal jubileuszowy „50 lat Sił Zbrojnych ZSRR” Krzyż Marynarki Wojennej (Stany Zjednoczone)

Michaił Wasiljewicz Awdiejew, ros. Михаил Васильевич Авдеев (ur. 2 września?/15 września 1913 w Gorodiecku, zm. 22 czerwca 1979 w Bałaszysze) – radziecki wojskowy, generał major, as lotniczy, Bohater Związku Radzieckiego; Białorusin.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Urodził się we wsi Gorodieck[1] w obwodzie mohylewskim, w rodzinie robotniczej.

W 1930 roku ukończył 6-klasową szkołę w swojej miejscowości. Rozpoczął pracę w kołchozie, gdzie pracował przez dwa lata, po czym wyjechał do Leningradu, gdzie przez kilka miesięcy pracował w elektrowni.

W maju 1932 roku został powołany do wojska i skierowany do Leningradzkiej szkoły lotniczej, którą ukończył w 1933 roku. Po jej ukończeniu został skierowany do Woroszyłowgradzkiej Szkoły Pilotów, którą ukończył w 1935 roku. Został wtedy pilotem myśliwskim i służył w 24 eskadrze myśliwskiej.

W 1938 roku przeniesiony został do lotnictwa Floty Czarnomorskiej, gdzie został dowódcą klucza w 1 eskadrze lotniczej w m. Eupatorii, a potem jej szefem sztabu. W 1940 roku przeniesiony został na stanowisko dowódcy klucza w 5 eskadrze 32 pułku lotnictwa myśliwskiego sił lotniczych Floty Czarnomorskiej, a w lutym 1942 roku został zastępca dowódcy tej tym stanowisku zastała go wojna.

Po ataku na ZSRR brał udział w walkach w rejonie Morza Czarnego. W styczniu 1942 roku został dowódcą eskadry w 8 pułku lotnictwa myśliwskiego (kwietniu 1942 roku pułk przemianowano na 6 pułk lotnictwa myśliwskiego gwardii). Brał udział w obronie Krymu i Sewastopola.

Za odwagę i bohaterstwo w walkach z hitlerowskim najeźdźcą, dekret Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 14 czerwca 1942 r. otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.

W lipcu 1942 roku został zastępca dowódcy pułku, a w kwietniu 1943 dowódcą 6 pułku lotnictwa myśliwskiego Gwardii, którym dowodził do października 1944 r. W tym okresie brał udział w walkach na Kaukazie, operacjach: noworosyjsko-tamańskiej, krymskiej, wyzwoleniu Odessy i jassko-kiszyniowskiej.

W czasie wojny brał udział w 498 lotach bojowych, brał udział w 141 walkach powietrznych i zestrzelił 17 samolotów wroga[2].

W październiku 1944 roku został skierowany na wyższy kurs lotnictwa i obrony powietrznej przy Akademii Marynarki Wojennej im. Woroszyłowa, który ukończył w maju 1945 roku.

W maju 1945 roku został dowódcą 6 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego Floty Północnej (w 1946 roku dywizja została przeformowana w dywizję mieszaną), dowodził nią do marca 1947 roku. Po czym skierowany został do Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa, na której ukończył wydział lotniczy w 1949 roku.

W kwietniu 1949 roku został dowódcą 92 Mieszanej Dywizji Lotniczej 4 Floty ZSRR (w kwietniu 1950 przekształcona w 601 Dywizję Lotnictwa Szturmowego) i którą dowodził do maja 1951 roku. Następnie w latach 1951 – 1953 był zastępcą szefa szkolenia lotniczego lotnictwa marynarki wojenne, a od 1953 do marca 1956 roku pomocnikiem szefa sił lotniczych 8 Floty ZSRR. Po czym wrócił na stanowiska dowódcze zostając w marcu 1956 roku dowódcą 9 Korpusu Lotniczego Floty Bałtyckiej, którym dowodził do września 1958 roku.

Następnie odchodzi z lotnictwa marynarki wojennej i od września do listopada 1958 roku jest pierwszym zastępcą dowódcy 42 Armii Lotniczej OPK, a następnie zastępcą dowódcy lotnictwa myśliwskiego Bakijskiego Okręgu Obrony Powietrznej Kraju, którą to pełni do kwietnia 1960 roku. W okresie od lipca 1960 do sierpnia 1961 roku jest dowódcą lotnictwa w 8 Samodzielnej Armii Obrony Powietrznej Kraju w Kijowie. Po czym od grudnia 1961 roku jest zastępcą dowódcy i równocześnie szefem wyszkolenia bojowego lotnictwa Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, funkcję tę pełnił do czasu przejścia do rezerwy.

W marcu 1964 roku przeszedł do rezerwy ze względu na stan zdrowia.

Po przeniesieniu do rezerwy mieszkał w m. Bałaszycha, gdzie zmarł 22 czerwca 1979 roku[3], został pochowany na cmentarzu kuncewskim.

Awanse

[edytuj | edytuj kod]
  • generał major (6.04.1957)

Odznaczenia

[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. Obecna nazwa w języku białoruskim to Haradzieck.
  2. Strona internetowa Герои Страны podaje, ze brał udział ok. 400 lotach bojowych, stoczył 88 walk powietrznych i zestrzelił 12 samolotów samodzielnie oraz 6 we współdziałaniu z innymi pilotami. Natomiast strona Красные Соколы, podaje takie same dane, choć podaje spis zestrzelonych samolotów w których jest ich 17.
  3. Dane według książki Адмиралы и генералы Военно-Морского Флота СССР 1946-1960, natomiast strona internetowa Герои Страны podaje, że mieszkał i zmarł w Moskwie.
  4. Указ Президиума Верховного Совета СССР «О присвоении звания Героя Советского Союза начальствующему составу Военно-морского флота» от 14 июня 1942 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета. — 1942. — 30 июня (№ 24 (183)). — С. 1.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]