Minóg grecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Minóg grecki
Eudontomyzon hellenicus[1]
Vladykov, Renaud, Kott & Economidis, 1982
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Nadgromada bezżuchwowce
Gromada cefalaspidokształtne
Rząd minogokształtne
Rodzina minogowate
Rodzaj Eudontomyzon
Gatunek minóg grecki
Synonimy
  • Caspiomyzon hellenicus (Vladykov, Renaud, Kott & Economidis, 1982)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 CR pl.svg

Minóg grecki, minog grecki[3] (Eudontomyzon hellenicus) – gatunek europejskiego, słodkowodnego, pasożytniczego bezżuchwowca z rodziny minogowatych (Petromyzontidae). Bywa umieszczany w rodzaju Caspiomyzon[4].

Zasięg występowania[edytuj]

Endemit, występuje wyłącznie w Grecji, w trzech potokach w dorzeczu rzeki Struma[4]. Gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem[2].

Dawniej zaliczano do tego gatunku również populację żyjącą w dorzeczy rzeki Louros w płn.-zach. Grecji, lecz obecnie jest ona wyróżniana jako odrębny gatunek - Eudontomyzon graecus[4].

Budowa ciała[edytuj]

Osiąga 10 - 16 cm długości całkowitej i do 7,5 g masy. Wzdłuż tułowia od 53 do 63 miomerów. procentowe proporcje długości poszczególnych części ciała są następujące: odcinek przedskrzelowy 8,4 - 13,1 % długości całkowitej ciała, odcinek skrzelowy 9,5 12,4 %, tułów 46,4 - 54,7 %, ogon 26,2 - 33 %, oko 1,3 - 2,1 %, pysk 4,4 - 8,9 %. Średnica [jelito|jelita wynosi 0,05 - 0,1 cm. Płetwa ogonowa jest zaokrąglona.[4]

Ubarwienie grzbietu i boków dorosłego, zakonserwowanego, osobnika jest szare, zaś brzucha jasnobrązowe. Płetwa ogonowa szara do czarnej.[4]

Biologia i ekologia[edytuj]

Tryb życia[edytuj]

Żyje w płytkich, przejrzystych i dość szybko płynących potokach o żwirowym, częściowo kamienistym i częściowo porośniętym roślinnością dnie. Ślepice żyją zagrzebane w bogatym w detrytus piaszczystym bądź gliniastym dnie. Osobniki dorosłe są spotykane na głębokości 25 - 75 cm w miejscach o dnie mulistym, zwłaszcza wśród zatopionych korzeni i roślin wodnych.[4]

Gatunek krótko żyjący. Metamorfoza odbywa się w grudniu a osobniki dorosłe żyją tylko 3 - 4 miesiące.[4]

Odżywianie[edytuj]

W przeciwieństwie do większości minogów nie jest gatunkiem pasożytniczym. Ślepice żywią się detrytusem, zaś osobniki dorosłe są filtratorami żywiącymi się planktonem w tym glonami.[4]

Rozród[edytuj]

Tarło odbywa się w okresie od grudnia do maja.[4]

Zagrożenie i ochrona[edytuj]

Głównymi zagrożeniami są zanieczyszczenie wód oraz zabudowa hydrotechniczna.[4]

Przypisy

  1. Eudontomyzon hellenicus, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Eudontomyzon hellenicus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. Josef Reichholf, Gunter Steinbach, Claus Militz: Wielka encyklopedia ryb : słodkowodne i morskie ryby Europy. Wiśniewolski Wiesław (tłum.). Warszawa: Muza, 1994. ISBN 83-7079-317-7.
  4. a b c d e f g h i j Eudontomyzon hellenicus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 28 czerwca 2016]