Miotacz bomb głębinowych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Typowy brytyjski trzonowy miotacz bomb głębinowych, z okresu II wojny światowej, z zamocowaną bombą
Bomba głębinowa Mk VII ładowana na brytyjski miotacz trzonowy Mk IV na okręcie HMS "Dianthus", 1942

Miotacz bomb głębinowychbroń służąca do zwalczania okrętów podwodnych przez okręty nawodne, za pomocą bomb głębinowych.

Miotacze bomb głębinowych powstały pod koniec I wojny światowej w wyniku dążenia do zwiększenia skuteczności zwalczania okrętów podwodnych przez zwiększenie powierzchni atakowanej bombami głębinowymi w sytuacji trudności określenia dokładnej pozycji okrętu podwodnego. Początkowo bomby głębinowe były zrzucane z prostych zrzutni tuż za rufą okrętu. Wprowadzenie miotaczy pozwoliło na wyrzucanie bomb głębinowych na odległość ok. 30–150 m od okrętu.

Najpowszechniej używano trzonowych miotaczy bomb głębinowych, w których do bomby przymocowywano trzon, wkładany do lufy miotacza. Pierwszym udanym miotaczem tego typu, następnie szeroko rozpowszechnionym, był brytyjski Thornycroft DCT wprowadzony od połowy 1917, o zasięgu 27 m. Używane później konstrukcje zazwyczaj miały zasięg ok. 50–70 m, rzadziej większy. Rzadszymi konstrukcjami z uwagi na dużą średnicę bomb głębinowych były miotacze lufowe, w których bombę wystrzeliwano wprost z lufy miotacza. W miotaczach obu typów można było stosować takie same bomby, jak zrzucane ze zrzutni. Na ogół stosowano proch jako materiał miotający. Miotacze bomb głębinowych umieszczano na burtach okrętów eskortowych w części rufowej, skierowane na zewnątrz, wystrzeliwały one zazwyczaj bomby prostopadle do osi okrętu.

Podczas II wojny światowej wprowadzono nowe typy sprzężonych miotaczy bomb głębinowych o odmiennej konstrukcji, jak Hedgehog, Squid, Mousetrap.

Po II wojnie światowej miotacze bomb głębinowych zostały stopniowo zastąpione przez wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych, o większym zasięgu.