Mitrofan Potapow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mitrofan Potapow ros. Митрофан Иванович Потапов (ur. 17 czerwca 1901 w Małej Słobodce w obwodzie kurskim, zm. ?) – Rosjanin, generał major Armii Radzieckiej.

W 1917 skończył szkołę średnią, potem pracował w gospodarstwie rodziców. W marcu 1920 powołany do Armii Czerwonej i jako podoficer walczył w wojnie z Polską, gdzie był lekko ranny. Od 1923 dowódca plutonu, od 1931 dowódca kompanii, od marca 1932 szef sztabu batalionu piechoty, następnie szef sztabu pułku piechoty. Od października 1934 komendant wojskowy miasta Dzierżyńsk. Od grudnia 1937 szef sztabu 11 Dywizji Piechoty Armii Czerwonej. W 1939 ukończył Akademię Wojskową im. Frunze w Moskwie. Jako szef sztabu korpusu piechoty brał udział w napaści na Finlandię 1939-1940. Od lutego 1940 komendant oficerskiej szkoły piechoty. W czasie wielkiej wojny ojczyźnianej dowodził 272 Dywizją Piechoty (10 lipca - 22 września 1941) i 25 Dywizją Piechoty (3 kwietnia 1943 - 7 stycznia 1944) [1]. Kontuzjowany podczas walk. W lipcu 1946 roku awansował na generała majora. Był kawalerem Orderu Virtuti Militari [2]. Został wyróżniony przez marszałka ZSRR K. Rokossowskiego dwiema nagrodami rzeczowymi - dubeltówką i złotym zegarkiem.

30 marca 1951 przyjęty został do Wojska Polskiego i wyznaczony na stanowisko szefa sztabu Krakowskiego Okręgu Wojskowego w Krakowie. W następnym roku mianowany został zastępcą dowódcy Krakowskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych. 16 grudnia 1952 roku zwolniony został ze służby w WP i powrócił do ZSRR.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Edward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej w Wojsku Polskim 1943-1968, Warszawa: Bellona, 1995, ISBN 83-11-08353-3, OCLC 830273795.
  • Henryk Kosk, Generalicja polska, t. II, Pruszków 2001
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 225-226.