Monitorowanie EKG metodą Holtera
Wygląd
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/97/Alex_CM4000.jpg/220px-Alex_CM4000.jpg)
Monitorowanie EKG metodą Holtera (pot. holter) – metoda EKG umożliwiająca rejestrowanie pracy serca w sposób ciągły, przez 24 godziny na dobę w celu późniejszej, szczegółowej, często komputerowej analizy. Jego wynalazcą był amerykański biofizyk Norman Holter[1].
Ważnymi cechami urządzeń do monitorowania holterowskiego są niewielkie rozmiary rejestratora i możliwość przymocowania do ciała lub ubrania pacjenta w sposób niekrępujący ruchów. Umożliwia to normalną aktywność życiową ze sportem i snem włącznie. Nie wolno jednak wchodzić z holterem pod prysznic lub zanurzać się w wodzie.
Starsze urządzenia zapisywały dane na standardowej kasecie magnetofonowej C120 z bardzo małą prędkością (2 mm/s), nowsze korzystają z pamięci flash.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑
Anna Krawczyńska, Beata Średniawa, Sylwia Cebula, Agata Musialik-Łydka, Oskar Kowalski, Radosław Lenarczyk, Aleksandra Woźniak, Kamil Tabor, Zbigniew Kalarus. Długoterminowe monitorowanie holterowskie – rodzaje i znaczenie kliniczne. „Folia Cardiologica Excerpta”. 5 (6), s. 353–360, 2010. [dostęp 2018-02-04].