Nadplastyczność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Nadplastyczność – zdolność metali i ich stopów do dużych odkształceń plastycznych.

Nadplastyczność została zaobserwowana w 1920 roku dla stopu eutektycznego Zn-Cu-Al przez W. Rosenheima[1].

Charakterystyczną cechą stopu odkształcanego nadplastycznie jest brak tworzenia się szyjki. Wyróżnia się dwa główne czynniki warunkujące zaistnienie zjawiska nadplastyczności:

  • temperatura wynosząca >0,4 Ttop.
  • wielkość ziarna musi wynosić co najwyżej 10 µm.

Dla stopów tytanu maksymalne wydłużenie przekracza 2000%. Przykładowo dla stopu TiAl6V4 wydłużenie wynosi 2100% dla ziarna o wielkości 2 µm i temperatury 850 °C.

Zjawisko nadplastyczności wyjaśnione jest występowaniem następujących procesów w trakcie odkształcania:

  • pełzanie dyfuzyjne
  • poślizg po granicach ziarn z procesami akomodującymi, głównie z akomodującym oddziaływaniem poślizgu dyslokacyjnego.

Przypisy[edytuj]

Bibliografia[edytuj]

  • Grabski M. W.; Nadplastyczność strukturalna metali, Wydawnictwo „Śląsk”, Katowice 1972
  • Hadasik E.; Przetwórstwo metali. Plastyczność a struktura, WPŚ, Gliwice 2006