Nasr (mitologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nasr (arab. نسر) – w mitologii arabskiej człowiek bądź bóstwo[1].

Nasr to bóstwo południowoarabskie. Podobizny Nasra ukazywały go w postaci sokoła[1].

Wedle relacji Ibn al-Kalbiego Nasr żył niegdyś na Ziemi jako człowiek, pomiędzy czasami Adama i Ewy, a czasem potopu za życia Noego. Odznaczał się prawością i pobożnością. W tych samych, przedpotopowych czasach żyli także Jaghut i Ja'uk, którzy odznaczali się takimi samymi, jak on, zaletami. Gdy ich życie dobiegło końca, rodziny czcigodnych mężów pogrążyły się w żałobie. Wtedy pojawił się Kabil. Człowiek ten, wywodzący się z plemienia Banu, zaproponował pogrążonym w żalu rodzinom, że wykona posągi przedstawiające ich umarłych bliskich, w tym Nasra. Rodziny wyraziły zgodę. Kbil wykonał rzeźbę przedstawiającą Nasra, tak jak i pozostałych prawych mężów[1].

Rzeźby te stały się przedmiotem czci. Obchodzono je wokoło. Czczono je nawet, gdy zmarli wszyscy pamiętający sprawiedliwych mężów sprzed potopu. W ten oto sposób narodził się kult, gdyż posągom zaczęto oddawać cześć boską[1].

W ten oto sposób Ibn al-Kalbi stara się wytłumaczyć zrodzenie się kultu przedislamskiego bóstwa, którego zostało wyparte przez islam. Jego imię pojawia się w Koranie. Mahomet wymienia Nasra i inne bóstwa politeizmu, wkładając ich imiona w usta ich wyznawców porowadzących polemikę z Noem. W LXXI Surze Koranu znajdują się słowa[1]:

Quote-alpha.png
Nie pozostawiajcie Wadda, ani Suwa,
ani Jaghuta, ani Ja'uka, ani Nasra

Następnie pojawia się komentarz[1]:

Quote-alpha.png
Oni wprowadzili w błąd wielu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Piwiński 1989 ↓, s. 40-41.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Piwiński: Mitologia Arabów. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1989, seria: Mitologie świata. ISBN 83-221-0482-0.