Neolit preceramiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Neolit preceramiczny – wczesny okres neolitu trwający od IX/VIII tysiąclecia p.n.e. do VII/VI tysiąclecia p.n.e.

Początki neolitu wiążą się z procesem udomowienia zwierząt i roślin (przekształcenia roślin dziko rosnących w hodowane), co nastąpiło ok. IX/VIII tysiąclecia p.n.e. na Bliskim Wschodzie. Ceramika gliniana pojawiła się dopiero 3 tys. lat później (ok. VII/VI tysiąclecia p.n.e.) na Bliskim Wschodzie (a w Europie z kilkusetletnim opóźnieniem, najwcześniej w Grecji - kultura Sesklo). W okresie neolitu preceramicznego naczynia były wytwarzane z kamienia, drewna, owoców (np. tykwy) lub wyplatane z wikliny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Michel Nacu Brézillon, Encyklopedia kultur pradziejowych, André Leroi-Gourhan i inni, Warszawa: WAiF, 1981, ISBN 83-221-0143-0, OCLC 835726875.