Niebo i ziemia (poemat)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Niebo i ziemiapoemat Jana Kasprowicza[1], pochodzący z cyklu Z motywów biblijnych. Utwór jest napisany tercyną, czyli strofą trójwersową pochodzenia włoskiego, rymowaną aba bcb cdc.... Tercyny poematu Niebo i ziemia są nietypowe, bo składają się nie z trzech wersów jedenastozgłoskowych, ale z jednego ośmiozgłoskowego i dwóch jedenastozgłoskowych. Na ten fakt zwróciła uwagę Lucylla Pszczołowska[2].

A kiedy zorze zagasną,
Na krzewy mirtu, na palm smukłych skronie
Miesiąc się kładzie strugą srebrnojasną.
I ciepłe naokół wonie:
To sennym różom ciekną z warg płomiennych
Czary, co serce odurzają w łonie;
To śnieżny jaśmin w wiosennych
Dyszy uściskach wiatru, co się skrada
Od winnych wzgórzy, od łanów jęczmiennych;

Przypisy

  1. Kasprowicz Jan (pol.). Encyklopedia PWN. [dostęp 2017-04-07].
  2. Lucylla Pszczołowska: Wiersz polski. Zarys historyczny. Wrocław: Fundacja na Rzecz Nauki Polskiej, 1997, s. 290. ISBN 83-85220-79-8.