Niejedzenie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Niejedzenie (breatharianizm, inedia) – rzekomy stan, w którym nie jest spożywane pożywienie, a czasami także woda. Niejedzący twierdzą, że trwają dzięki "energii światła" (lub pranie), i że przy odpowiednich technikach jest to opcja prawie dla każdego. Jednym z konceptów występujących w ezoteryce jest, że do przejścia na inedię wymagana jest rozwinięta świadomość jednostki bycia istotą także niefizyczną.[potrzebny przypis]

Według dzisiejszej wiedzy naukowej z zakresu fizjologii człowieka, każda osoba niejedząca umarłaby z głodu (przy braku jedzenia), lub pragnienia (przy braku jedzenia i wody). Niemniej od lat sześćdziesiątych panuje konsensus dotyczący nieakceptowalnie wysokiego ryzyka badań, w których stosuje się głodzenie. Podstawią takiego konsensusu był tak zwany holenderski głód z lat 1944-1945[1]. Eksperymenty tego rodzaju zakazane są w Europie na podstawie Konwencji O Ochronie Praw Człowieka i Godności Istoty Ludzkiej w Kontekście Zastosowań Biologii i Medycyny: Konwencja o Prawach Człowieka i Biomedycynie[2].

Nie ma akceptowanych naukowych dowodów na tezy wysuwane przez rzekomo niejedzących. Niejedzenie sprzeczne jest z obecną wiedzą naukową. W wypowiedziach przyznających się do praktykowania niejedzenia są sprzeczności. Polski breatharianin, Mariusz Piotrowski, twierdzi, że nie spożywa pokarmów i napojów od czerwca 2013 i mówi: „Mocz wydalam może z raz w tygodniu, kał to jeden mały bobek na 2-3 tygodnie... Nie zapominajmy, że absorbujemy wodę również poprzez skórę. Jeśli chodzi o to drugie, to tłumaczę to samoczynnym łuszczenie się jelit.”[3]. Opinia ta nie została potwierdzona przez żadne, niezależne źródło.

We wrześniu 1999, w ramach australijskiego programu telewizyjnego 60 Minutes zorganizowano eksperyment na osobie Ellen Greve (ur. 1957) – znanej jako Jasmuheen propagatorki breatharianizmu[4]. Po 48 godzinach eksperymentu, nadzorujący go lekarz stwierdził u niej odwodnienie i wysokie ciśnienie tętnicze[4]. Ostatecznie eksperyment trwał tylko 4 dni – został przerwany ze względu na zły stan Ellen Greve[4].

Innym przypadkiem niejedzenia ma być hinduski jogin Prahlad Jani (ur. 1929), który zgłosił się dwukrotnie (w 2003 i 2010 roku) na ochotnika do obserwacji w warunkach klinicznych[5][6]. Z powodu zdanych pomyślnie prób wynikających z badań w szpitalu Discovery Channel zdecydowało się na wyprodukowanie i emisję programu na jego temat. Żadne z tych dwóch badań na osobie Prahlada Janiego nie zostało jednak przedłożone w czasopiśmie naukowym[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nicky Hart, Famine, Maternal Nutrition and Infant Mortality: A Re-Examination of the Dutch Hunger Winter, „Population Studies”, 47 (1), 1993, s. 27–46, JSTOR2175224 [dostęp 2018-09-13].
  2. Leszek Karski, Eksperyment medyczny przeprowadzany na organizmie ludzkim : aspekty prawa międzynarodowego, europejskiego i krajowego, „Studia Ecologiae et Bioethicae”, 11 (1), 2013, s. 65-87.
  3. Twierdzi, że żyje bez jedzenia i picia. Żywi się... energią światła - Gazeta Olsztyńska, 21 maja 2017 r [1]
  4. a b c Fresh-air dietician fails TV show's challenge. W: Yahoo News [on-line]. 25 października 1999. [zarchiwizowane z tego adresu (13 października 2017)].
  5. a b Sanal Edamaruku: India's man who lives on sunshine. W: The Guardian [on-line]. Guardian Media Group, 18 maja 2010. [dostęp 2017-12-19].
  6. Andreas S.: Rätselhaftes Phänomen. Inder verzichtet seit über 70 Jahren auf Essen und Trinken (niem.). W: Forschung und Wissen [on-line]. Dennis Lenz, 28 lipca 2014. [dostęp 2017-12-19].