Oasis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy grupy rockowej. Zobacz też: inne znaczenia terminu Oasis.
Oasis
Oasis Noel and Liam WF.jpg
Oasis podczas koncertu w 2005 roku.
Pochodzenie Manchester, Anglia
Gatunek Rock[1], brit pop[1]
Aktywność 1991–2009
Wytwórnia płytowa Creation, Epic, Columbia, Sony Music, Big Brother, Reprise
Powiązania Beady Eye, The Rain, Noel Gallagher's High Flying Birds
Obecni członkowie
Liam Gallagher, Noel Gallagher, Gem Archer, Andy Bell, Chris Sharrock
Byli członkowie
Alan White, Paul Arthurs, Paul McGuigan, Tony McCarroll
Strona internetowa

Oasis – brytyjski zespół rockowy założony w 1991 w Manchesterze. Utworzony z poprzedniej grupy The Rain; pierwotnie w jego skład wchodzili: Liam Gallagher (wokal i tamburyn), Paul "Bonehead" Arthurs (gitara), Paul "Guigsy" McGuigan (gitara basowa) oraz Tony McCarroll (perkusja). Piątym członkiem, który dołączył do zespołu nieco później był starszy brat Liama, Noel Gallagher (gitara i wokal). W tym składzie zespół Oasis występował do kwietnia 1995.

31 maja 1993 grupa Oasis podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią płytową Creation Records[2] i wydała swój debiutancki album Definitely Maybe (1994). W kolejnym roku, w składzie z nowym perkusistą Alanem White'em (wcześniej Starclub), zespół nagrał (What's the Story) Morning Glory? (1995). Wraz z Suede, Pulp i Blur, grupa z Manchesteru zaczęła być postrzegana jako członkowie britpopowej „wielkiej czwórki”[3]. Popularność przynosiły jej również kontrowersyjny styl życia i częste spory braci Gallagher, obszernie opisywane przez tabloidy. W 1997 Oasis wydali swój trzeci album Be Here Now (1997), który mimo że został najszybciej sprzedającym się albumem w historii brytyjskiej listy przebojów (blisko 696 tysięcy sprzedanych kopii pierwszego tygodnia w Wielkiej Brytanii; rekord pobity w 2015 przez Adele i jej album 25)[4], to szybko stracił na popularności, sprzedając się łącznie w liczbie około 8 milionów egzemplarzy. McGuigan and Arthurs opuścili Oasis w 1999, tuż przed rozpoczęciem nagrywania i wydania Standing on the Shoulder of Giants (2000). Na ich miejsce przybył basista i frontman zespołu Heavy Stereo Gem Archer oraz były gitarzysta i frontman Hurricane No. 1 Andy Bell, który dołączył na czas trasy koncertowej Standing on the Shoulder of Giants Tour. Sama trasa była umiarkowanym sukcesem. W pisaniu utworów do piątego studyjnego albumu Oasis, Heathen Chemistry (2002), mieli udział wszyscy członkowie zespołu, co przyniosło zdecydowanie spokojniejsze niż przy wcześniejszych płytach sesje nagraniowe. W 2004 Alan White został zastąpiony przez perkusistę The Who Zaka Starkey'a, a kolejny album Don't Believe the Truth (2005) ponownie okazał się sukcesem[5].

Po nagraniu siódmego albumu Dig Out Your Soul (2008), Starkey odszedł z grupy a jego miejsce zajął Chris Sharrock. Grupa Oasis wyruszyła na ostatnią trasę koncertową w składzie z braćmi Gallagher. Podczas trasy relacje braci były coraz bardziej napięte, ostatecznie doprowadzając do opuszczenia Oasis przez Noela Gallaghera, minuty przed rozpoczęciem festiwalu Rock en Seine w Paryżu[6][7][8]. Pozostali członkowie grupy postanowili kontynuować współpracę pod nazwą Beady Eye z wokalem Liama Gallaghera, aż do rozpadu zespołu w 2014 roku[9], podczas gdy Noel postanowił rozpocząć solowy projekt Noel Gallagher's High Flying Birds[10].

Osiem utworów oraz osiem albumów (siedem studyjnych i jeden kompilacyjny) Oasis znalazło się na pierwszym miejscu UK Singles Chart i UK Albums Chart[11]. Grupa jest zdobywcą piętnastu statuetek NME Awards, dziewięciu Q Awards, czterech MTV Europe Music Awards i sześciu Brit Awards, w tym za wybitne zasługi dla brytyjskiej muzyki (ang. Outstanding Contribution to Music) i za najlepszy album ostatnich 30 lat (ang. Best Album of the Last 30 Years) w głosowaniu słuchaczy BBC Radio 2. Grupa Oasis była nominowana do trzech Nagród Grammy. Do 2009 roku sprzedała ponad 70 milionów albumów na całym świecie[12]. W 2010 zespół Oasis został wpisany do księgi rekordów Guinnessa po tym, jak przez 22 kolejne tygodnie utrzymywał się w pierwszej 10. brytyjskiej listy przebojów[13]. Grupa już wcześniej znalazła się w gronie rekordzistów jako zespół z największymi sukcesami ostatniej dekady w Wielkiej Brytanii – w latach 1995-2005 przez 765 tygodni grupa Oasis znajdowała się w Top 75 brytyjskiej listy singli i albumów[14][15].

Historia[edytuj]

Zespół zyskał międzynarodową popularność w połowie lat 90. XX w., wykorzystując elementy przywodzące na myśl The Beatles, The Stone Roses czy T. Rex w połączeniu z charakterystycznym brzmieniem gitarowym ("ściana dźwięku"). Filarami zespołu byli bracia Noel i Liam Gallagher. Grupa wydała siedem albumów długogrających z premierowym materiałem.

Zespół Oasis wystąpił w Polsce 5 czerwca 2000 w warszawskiej Hali Torwar – z oryginalnego składu grupy na scenie pojawił się jednak wyłącznie wokalista Liam Gallagher.

W 2009 roku po kłótni między braćmi Gallagher, starszy z nich, Noel, zdecydował się opuścić zespół – tym samym Oasis przestało istnieć[16].

Zaraz po rozpadzie, Liam założył nowy zespół Beady Eye wraz z kolegami z Oasis (z wyjątkiem Noela). Grupa nagrała dwie płyty po czym rozwiązała się. Noel rozpoczął własną działalność pod szyldem Noel Gallagher's High Flying Birds, a płyta pod tą samą nazwą, została wydana w 2011 roku.

Piosenka Oasis Falling Down została wykorzystana jako utwór otwierający w anime Higashi no Eden.

Muzycy[edytuj]

Ostatni skład zespołu

Byli Członkowie

Muzycy sesyjni

  • Zak Starkey – perkusja (2004 – 2008)
  • Jay Darlington – instrumenty klawiszowe (2002 – 2009)
  • Mike Rowe – instrumenty klawiszowe (1994 – 2002)
  • Terence Kirkbride – perkusja (2004, 2006-2007)
  • Matt Deighton – gitara (2000)
  • Steve White – perkusja (2001)
  • Scott McLeod – gitara basowa (1995)
  • Mark Coyle – pracownik techniczny (1994–1995)
  • Zeb Jameson – instrumenty klawiszowe (2000)

Dyskografia[edytuj]

 Osobny artykuł: Dyskografia Oasis.

Trasy koncertowe[edytuj]

Przypisy

  1. a b Oasis (ang.). allmusic.com. [dostęp 2009-08-29].
  2. It was 20 years ago today… Creation signed Oasis (ang.). creation-records.com, 2013-05-31. [dostęp 2016-09-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-12)].
  3. Michael Hann: Suede – review (ang.). The Guardian, 2013-08-25. [dostęp 2016-09-12].
  4. Daniel Kreps: Adele's '25' Sells Over Three Million Copies in First Week (ang.). Rolling Stone, 2015-11-29. [dostęp 2016-09-12].
  5. Oasis top best British album poll (ang.). BBC News, 2008-02-18. [dostęp 2016-09-12].
  6. Oasis split as Noel quits group (ang.). 2009-08-29. [dostęp 2016-09-12].
  7. Oasis annule son concert à Rock-en-Seine et se sépare (fr.). Le Parisien, 2009-08-28. [dostęp 2016-09-12].
  8. Oasis annonce la fin du groupe rock (fr.). Ouest-France, 2009-08-29. [dostęp 2016-09-12].
  9. Oasis – Liam Gallagher renames Oasis (ang.). Contactmusic.com, 2010-02-05. [dostęp 2016-09-12].
  10. Jody Thompson: Noel Gallagher reveals why Oasis split as he launches solo career – and blames violent row with Liam over advert (ang.). Daily Mail, 2011-07-07. [dostęp 2016-09-12].
  11. Oasis (ang.). Official Charts Company. [dostęp 2016-09-17].
  12. Some might say Oasis are still world beaters after Slane gig (ang.). The Belfast Telegraph, 2009-06-22. [dostęp 2016-09-17].
  13. Oasis, Coldplay & Take That enter Guinness World Records 2010 Book – Guinness World Records Blog post (ang.). Community.guinnessworldrecords.com. [dostęp 2016-09-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-23)].
  14. Oasis receive Outstanding Brit Award (ang.). NME, 2006-10-19. [dostęp 2016-09-17].
  15. Oli Simpson: Oasis enter Guinness Book of Records (ang.). Digital Spy, 2009-09-17. [dostęp 2016-09-17].
  16. Oasis już nie ma (pol.). www.infomuzyka.pl. [dostęp 200910-09].

Linki zewnętrzne[edytuj]