Obóz Polski Walczącej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiej organizacji konspiracyjnej Obóz Polski Walczącej. Zobacz też: inne znaczenia skrótu OPW.
Marszałek Polski Edward Śmigły-Rydz – polityczny patron Obozu Polski Walczącej
Historia Polski
Kotwica

Ten artykuł jest częścią cyklu:
Polskie Państwo Podziemne

Obóz Polski Walczącej (OPW)polska organizacja konspiracyjna o charakterze polityczno-wojskowym, utworzona w sierpniu 1942 w okupowanej przez Niemców Warszawie, w wyniku połączenia ośmiu mniejszych organizacji kontynuujących politykę Obozu Zjednoczenia Narodowego. Komendantem OPW był Julian Piasecki (do sierpnia 1944).

Wywodzący się ze środowiska sanacyjnego i będący w opozycji do rządu RP na uchodźstwie Obóz Polski Walczącej działał głównie w Warszawie i Krakowie, współpracując z Konfederacją Narodu i Ojczyzną. 15 października 1942 w wyniku rozłamu w OPW powstał Konwent Organizacji Niepodległościowych (KON). W lutym 1943 oddziały wojskowe Obozu pod dowództwem pułkownika Jana Zientarskiego podporządkowały się Armii Krajowej walcząc następnie w powstaniu warszawskim. W grudniu 1943 OPW i KON podjęły współpracę, w grudniu 1944 połączyły się w Zjednoczenie Organizacji Niepodległościowych (ZON) rozwiązane w styczniu 1945[1].

Głównymi organami prasowymi Obozu Polski Walczącej były „Państwo Polskie”, „Polska” i „Przegląd Polityczny”[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]