Obcęgi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Klasyczne obcęgi

Obcęgimetalowe narzędzie ręczne z częścią roboczą w postaci dwóch przeciwstawnie ustawionych, łukowatych szczęk zakończonych ostrzami. Służą głównie do wyciągania gwoździ i odcinania drutu oraz do przytrzymywania metalowych przedmiotów przy obróbce. Stosowane głównie przez cieśli, stolarzy i dekarzy.

W zastosowaniach elektrycznych i precyzyjnych stosuje się małe obcęgi nazywane obcążkami, o dokładniej wykonanych ostrzach o nieco innym, bocznym ustawieniu – w przeciwieństwie do czołowego ustawienia klasycznych obcęgów.

Czasami mylnie tą nazwą nazywane są szczypce lub kombinerki.

Obcęgi w literaturze[edytuj | edytuj kod]

Przykłady za Słownikiem języka polskiego opracowanego i opublikowanego przez grupę naukowców pod przewodnictwem profesora Witolda Doroszewskiego[1]:

  • Bronka podważyła dłutkiem łeb gwoździa, Franka chwyciła obcęgami, ciągnąc z całych sił. Gwóźdź ustąpił.
  • Mocno, jak w obcęgach, trzymał jej dłonie w jednej ręce.
  • Czarną i żylastą ręką trzymał w potężnych obcęgach rozpalone żelazo, a drugą obrabiał je młotem.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Obcęgi (pol.). W: Słownik języka polskiego pod redakcją Witolda Doroszewskiego [on-line]. [dostęp 2018-08-19].