Oblężenie Kserigordon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Oblężenie Kserigordon
I wyprawa ludowa
Roman du Chevalier du Cygne f176v Pierre l'Ermite.jpg
Piotr Pustelnik – przywódca krucjaty ludowej
Czas wrzesień-październik 1096
Miejsce zamek Kserigordon, dzisiejsza Turcja
Wynik zwycięstwo wojsk muzułmańskich
Strony konfliktu
Armoiries Hugues de Payens.svg Krzyżowcy TurkishEmblem.svg Seldżukidzi
Dowódcy
Renald Kilidż Arslan I
Siły
ok. 6 000 nieznane
Straty
ok. 6 000 zabitych i wziętych do niewoli niewielkie
I wyprawa ludowa

ZemunWieselbergKserigordonCivetot

Oblężenie Kserigordon (wrzesień-październik 1096) – podwójne oblężenie zamku Kserigordon w Anatolii w czasie I wyprawy ludowej. Klęska wojsk krzyżowych.

Oblężenie[edytuj | edytuj kod]

Krótko po przetransportowaniu do Azji Mniejszej, wojska krucjaty ludowej przystąpiły do plądrowania okolicznych wsi[1]. W grabieżach przodowały grupy francuskie, które zapuściły się nawet pod mury Nikei – stolicę sułtana Kilidż Arslana I.

Zazdrosne o łupy oddziały niemieckie wyprawiły się w sile ok. 6 000 ludzi przeciwko fortecy Kserigordon i zdobyły ten gród po krótkim oblężeniu. Sułtan Kilidż Arslan szybko wysłał silną armię, której zadaniem było odbicie fortecy. Wojsko tureckie dotarło pod zamek 29 września i zajęło jedyną studnię w okolicy oraz pobliskie źródło. Krzyżowcy zostali uwięzieni bez wody i szans na odsiecz. Mimo to, próbowali wytrzymać, wysysając wilgoć z ziemi, pijąc mocz i krew zwierząt.

Po ośmiu dniach oblężenia Renald, nieformalny wódz niemieckiej krucjaty, postanowił poddać zamek w zamian za obietnicę darowania życia. Turcy postawili tylko jeden warunek – krzyżowcy mieli wyrzec się wiary chrześcijańskiej i przejść na islam. Renalda i innych, którzy porzucili wiarę, wzięto do niewoli. Oporni zostali wymordowani[2].

Krótko po tych wydarzeniach doszło do bitwy pod Civetot, w której zginęła większość pozostałych krzyżowców ludowych[3].

W kulturze[edytuj | edytuj kod]

Oblężenie jest wspomniane w powieści Zofii Kossak-Szczuckiej pt. Krzyżowcy[4].

Przypisy

  1. Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych. Tom I, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1997, s. 124.
  2. Tamże, s. 125.
  3. Tamże, s. 127.
  4. Zofia Kossak, Krzyżowcy, Instytut Wydawniczy "Pax", Warszawa 1999, s. 308.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]