Okręty podwodne typu Diane

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Okręty podwodne typu Diane
Ilustracja
Kraj budowy  Francja
Stocznia Arsenal de Cherbourg
Zbudowane 2
Użytkownicy  Marine nationale
Typ poprzedzający Bellone
Typ następny Dupuy de Lôme
Służba w latach 1916-1935
Stracone 1
Uzbrojenie:
1 działo kal. 75 mm
12 torped
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe
• rufowe
• zewnętrzne

4 x 450 mm
2 x 450 mm
4 x 450 mm
Załoga 43 oficerów i marynarzy
Wyporność:
• na powierzchni 633 ton
• w zanurzeniu 891 ton
Długość 68 m
Szerokość 5,53 m
Zanurzenie 3,72 m
Napęd:
2 silniki Diesla o łącznej mocy 1800 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 1400 KM
2 śruby
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

17 węzłów
11,5 węzła
Zasięg:
• na powierzchni powierzchnia: 2500 Mm przy 10 w.
zanurzenie: 130 Mm przy 5 w.

Okręty podwodne typu Dianefrancuskie oceaniczne okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. W stoczni Arsenal de Cherbourg zbudowano w latach 1912–1917 dwa okręty tego typu, które weszły do służby w Marine nationale w latach 1916-1917. „Diane” zatonął w ostatnim roku wojny, zaś „Daphné” użytkowany był do połowy lat 30. XX wieku.

Projekt i dane taktyczno–techniczne[edytuj | edytuj kod]

Oba okręty typu Diane zamówione zostały na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1912 roku[1][2]. Okręty zaprojektował inż. Jean Simonot, tworząc mniejszą wersję swojego poprzedniego projektu Gustave Zédé[3].

Jednostki typu Diane były średniej wielkości dwukadłubowymi oceanicznymi okrętami podwodnymi. Długość całkowita wynosiła 68 metrów, szerokość 5,53 metra i zanurzenie 3,72 metra[1][2][4]. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 633 tony, a w zanurzeniu 891 ton[1][2]. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa czterosuwowe silniki Diesla Vickers („Diane”) lub dwa dwusuwowe silniki Diesla Sulzer („Daphné”) o łącznej mocy 1800 koni mechanicznych (KM)[1][2]. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne Sabathé o łącznej mocy 1400 KM[1][3]. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 17 węzłów na powierzchni i 11,5 węzła w zanurzeniu[1][2][3]. Zasięg wynosił 2500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 130 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą[2][3].

Okręty wyposażone były w 10 wyrzutni torped kalibru 450 mm (cztery wewnętrzne na dziobie, dwie na rufie oraz cztery zewnętrzne), z łącznym zapasem 12 torped[2][3][5]. „Daphné” otrzymał dodatkowo działo pokładowe kal. 75 mm[1][2]. Załoga jednego okrętu składała się z 4 oficerów oraz 39 podoficerów i marynarzy[2][3].

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Dwa okręty typu Diane zbudowane zostały w Arsenale w Cherbourgu[1][2]. Stępki okrętów położono w grudniu 1912 roku[2], wodowane zostały w latach 1915-1916 roku[1][3], a ukończono je w latach 1916-1917[2]. Nazwy okrętów nawiązywały do mitologii – rzymskiej bogini łowów Diany oraz nimfy greckiej – Dafne[6].

Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Ukończenie budowy
„Diane” (Q107) Arsenal de Cherbourg grudzień 1912 30 września 1916 sierpień 1917
„Daphné” (Q108) grudzień 1912 25 października 1915 lipiec 1916

Przebieg służby[edytuj | edytuj kod]

„Diane” (Q107)

 Osobny artykuł: Diane (1916).

Podczas wojny okręt operował na Atlantyku[3]. 11 lutego 1918 roku nieopodal La Rochelle, podczas misji eskortowania czteromasztowego żaglowca „Quevilly”, z nieznanych przyczyn na okręcie nastąpiła wewnętrzna eksplozja, w wyniku której jednostka zatonęła wraz z całą załogą[2][3][6].

„Daphné” (Q108)

 Osobny artykuł: Daphné (1915).

Po wojnie okręt poddano modernizacji, m.in. skrócono czas zanurzania i zainstalowano nowy peryskop[1][2]. „Daphné” pełniła służbę do lutego 1935 roku, kiedy została skreślona z listy floty[1][2][a].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Paul E. Fontenoy podaje, że okręt wycofano ze służby 27 sierpnia 1935 roku[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: 1985, s. 211.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: 1974, s. 155.
  3. a b c d e f g h i j Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara: 2007, s. 88.
  4. J. Gozdawa-Gołębiowski, T. Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: 1994, s. 536.
  5. John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: 1990, s. 198.
  6. a b Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2016-11-17].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, California: ABC-CLIO, 2007. ISBN 1-85367-623-3. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Jan Gozdawa-Gołębiowski, Tadeusz Wywerka Prekurat: Pierwsza wojna światowa na morzu. Warszawa: Lampart, 1994. ISBN 83-902554-2-1.
  • Jean Labayle Couhat: French warships of World War I. London: Ian Allan Ltd., 1974. ISBN 0-7110-0445-5. (ang.)
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)
  • Gordon Smith: World War 1 at Sea, FRENCH NAVY (ang.). Naval History Homepage. [dostęp 2016-11-17].