Okres halsztacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Okres halsztacki – okres w pradziejach Europy Środkowej zwany wczesną epoką żelaza. Datowany jest na czas od końca okresu epoki brązu D do początków okresu lateńskiego (1200–480/450 lat p.n.e.). Jego nazwa pochodzi od cmentarzyska w miejscowości Hallstatt w Austrii. Podział chronologiczny okresu halsztackiego został stworzony przez niemieckiego badacza Paula Reineckego. Przedstawia on się w następujący sposób:

  • Hallstatt A1 (1200–1100 lat p.n.e.)
  • Hallstatt A2 (1100–1050/1020 lat p.n.e.)
  • Hallstatt B1 (1050/1020–950/920 lat p.n.e.)
  • Hallstatt B2/3 (950/920–800 lat p.n.e.)
  • Hallstatt C1a (800–730/720 lat p.n.e.)
  • Hallstatt C1b (730/720–660 lat p.n.e.)
  • Hallstatt C2 (660–620 lat p.n.e.)
  • Hallstatt D1 (620–550/530 lat p.n.e.)
  • Hallstatt D2/3 (550/530–480/450 lat p.n.e.)


 Osobny artykuł: kultura halsztacka.