Opracowanie ekofizjograficzne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Opracowanie ekofizjograficzne – dokumentacja sporządzana na potrzeby planów zagospodarowania przestrzennego lub studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, charakteryzujące poszczególne elementy przyrodnicze i ich wzajemne powiązania na obszarze objętym planem lub studium.

Cele:

  1. dostosowanie funkcji, struktury i intensywności zagospodarowania przestrzennego do uwarunkowań przyrodniczych
  2. zapewnienie trwałości podstawowych procesów przyrodniczych na obszarze objętym planem zagospodarowania przestrzennego
  3. zapewnienie warunków odnawialności zasobów środowiska
  4. eliminowanie lub ograniczenie zagrożeń i negatywnego oddziaływania na środowisko
  5. ustalenie kierunków rekultywacji obszarów zdegradowanych

Zakres ekofizjografii:

  • rozpoznanie i charakterystyka stanu oraz funkcjonowania środowiska;
  • diagnoza stanu funkcjonowania środowiska;
  • określenie przyrodniczych predyspozycji do kształtowania struktury funkcjonalno-przestrzennej, polegające w szczególności na wskazaniu obszarów, które powinny pełnić przede wszystkim funkcje przyrodnicze;
  • ocena przydatności środowiska, polegająca na określeniu możliwości rozwoju i ograniczeń dla różnych rodzajów użytkowania i form zagospodarowania obszaru;
  • wnioski – określenie uwarunkowań ekofizjograficznych, formułowanych w postaci wniosków z analiz, prognoz i ocen.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dn. 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018 r. poz. 799)
  2. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych (Dz.U. z 2002 r. Nr 155, poz. 1298)