Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Elbląg
Część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego głównie tereny produkcyjno-składowe

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (pot. plan miejscowy, MPZP) – akt prawa miejscowego[1] przyjmowany w formie uchwały rady gminy, określający przeznaczenie, warunki zagospodarowania i zabudowy terenu, a także rozmieszczenie inwestycji celu publicznego[2]. Składa się z części tekstowej (uchwała) oraz graficznej (załącznik do uchwały)[3].

Ustalenia planu miejscowego, wraz z innymi przepisami, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości[4].

Funkcja i miejsce w systemie planistycznym[edytuj | edytuj kod]

Plan miejscowy stanowi podstawę planowania przestrzennego w gminie. Ustanawia przepisy powszechnie obowiązujące na danym terenie, będące podstawą wydawania decyzji administracyjnych (w przeciwieństwie do studium, które wyraża jedynie politykę przestrzenną gminy). W planie miejscowym dokonuje się również zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne[5] (nie mylić z wyłączeniem gruntu z produkcji rolnej i leśnej, tzw. odrolnieniem).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może wykraczać poza granice administracyjne gminy, może za to obejmować tylko część jej obszaru. Na terenie gminy może obowiązywać więcej planów miejscowych, ich granice jednak nie mogą się nakładać[6]. Plan nie może naruszać ustaleń studium, co stwierdza rada gminy przed jego uchwaleniem[7].

Organem sporządzającym plan miejscowy jest odpowiednio:

  • wójt (w gminach wiejskich),
  • burmistrz (w miejskich lub miejsko-wiejskich),
  • prezydent miasta (w miastach liczących powyżej 100000 mieszkańców lub będących siedzibą województwa przed 1 stycznia 1999 roku).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany jest przez radę gminy (radę miasta) i ogłaszany przez wojewodę w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Planowanie miejscowe w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Według danych na koniec 2012 roku, na terenie kraju obowiązywało 41 625 planów miejscowych, które obejmowały w sumie 27,9% powierzchni kraju. 19 695 nich to plany sporządzone na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym[8], pozostałe opracowano wcześniej, na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym[9].

Pod względem przeznaczenia terenu, w skali kraju dominuje użytkowanie rolnicze (50,4%) oraz zieleń i wody (22%), zaś przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną obejmuje 13,4% terenów objętych planami[10].

Rok Liczba planów Powierzchnia [tys ha]  % powierzchni kraju
2004 28 567 5 390,8 17,2
2005 29 642 6167 19
2006 31 620 6 872,4 22,0
2007 33 360 7 557,1 24,2
2008 35 885 8 007,9 25,6
2009 36 193 8 003,3 25,6
2010 37 905 8 278,1 26,5
2011 39 994 8 512,8 27,2
2012 41 625 8 722,2 27,9

Treść i forma planu miejscowego[edytuj | edytuj kod]

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego składa się z części:

  • tekstowej – stanowiącej treść uchwały,
  • graficznej – stanowiącej załącznik do uchwały.

Część graficzna (rysunek) jest graficznym odzwierciedleniem uchwały i obowiązuje jedynie w takim zakresie, w jakim jest to określone w części tekstowej. Obecnie[11], „środek ciężkości” planu przeniesiony jest na tekst uchwały, nie jest więc aktualne postrzeganie go jako „rysunku z częścią opisową”[12].

Część tekstowa[edytuj | edytuj kod]

Tekst planu ma formę uchwały rady gminy, musi więc odpowiadać wymogom zasad techniki prawodawczej, czyli zawierać m.in.: tytuł, podstawę prawną, przepisy merytoryczne ogólne i szczegółowe, przepisy o wejściu w życie, a także podział na jednostki redakcyjne (paragraf, ustęp, punkt, litera, tiret)[13].

Część graficzna[edytuj | edytuj kod]

Rysunek planu wykonywany jest na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, a w przypadku jej braku, dopuszcza się stosowanie map katastralnych. W określonych przypadkach możliwe jest stosowanie innej skali[14][15]:

  • dla obszarów intensywnej zabudowy lub przestrzeni publicznej – 1:500,
  • dla inwestycji liniowych lub obszarów o znacznej powierzchni – 1:2000,
  • w przypadku wprowadzenia zakazu zabudowy lub przeznaczenie gruntów do zalesienia – 1:5000.

Skala musi być określona na rysunku w formie liczbowej i graficznej (podziałka liniowa)[16].

Podstawowe oznaczenia graficzne występujące na rysunku planu:[17]:

  • granice obszaru objętego planem,
  • granice administracyjne,
  • linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz oznaczenia tych terenów (symbole w tabeli poniżej),
  • linie zabudowy,
  • granice i oznaczenia obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych ( m.in. tereny górnicze, zagrożone powodzią lub osuwaniem się mas ziemnych),
  • granice terenów zamkniętych oraz ich stref ochronnych,
  • oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego,
  • oznaczenia informacyjne (w razie potrzeby).

Podstawowe oznaczenia graficzne i literowe, odnoszące się do przeznaczenia terenu zostały umieszczone w tabeli[18]. W zależności od potrzeb, możliwe jest też stosowanie oznaczeń mieszanych[19].

Przedmiot oznaczenia Oznaczenie literowe Kolor Opis wypełnienia
Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN kolor jasnobrązowy
Tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej MW kolor ciemnobrązowy
Tereny zabudowy usługowej U kolor czerwony
Tereny usług sportu i rekreacji US Szrafy c-z.svg kreskowanie zielono-czerwone
Tereny rozmieszczenia obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m² UC Szrafy c-s.svg kreskowanie czerwono-ciemnoszare
Tereny rolnicze R kolor żółty
Tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich RU Szrafy z-c.svg kreskowanie żółto-czerwone
Tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych RM Szrafy z-b.svg kreskowanie żółto-jasnobrązowe
Tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów P kolor fioletowy
Obszary i tereny górnicze PG kolor fioletowy
Tereny zieleni objęte formami ochrony przyrody zgodnie z przepisami o ochronie przyrody ZN kolor ciemnozielony
Lasy ZL kolor ciemnozielony
Tereny zieleni urządzonej, takie jak: parki, ogrody, zieleń towarzysząca obiektom budowlanym, zieleńce, arboreta, alpinaria, grodziska, kurhany, zabytkowe fortyfikacje ZP kolor zielony
Tereny ogrodów działkowych ZD kolor zielony
Cmentarze ZC kolor zielony
Obszary zagrożone powodzią ZZ Szrafy ziel.svg kreskowanie jasnozielone na tle w kolorze odpowiednim do przeznaczenia
Tereny wód powierzchniowych morskich WM kolor jasnoniebieski
Tereny wód powierzchniowych śródlądowych (rzeki, jeziora, stawy, strumienie, kanały) WS kolor jasnoniebieski
Tereny dróg publicznych KD kolor biały
Tereny dróg wewnętrznych KDW kolor jasnoszary
Tereny komunikacji wodnej, szlaki wodne KW kolor ciemnoniebieski
Tereny infrastruktury technicznej: elektroenergetyka, gazownictwo, wodociągi, kanalizacja, telekomunikacja, gospodarka odpadami, ciepłownictwo odpowiednio:

E, G, W, K, T, O, C

kolor ciemnoszary

Obowiązkowym elementem rysunku planu jest również wyrys ze studium, z oznaczeniem granic obszaru objętego planem[20]. Umożliwia on porównanie ustaleń studium i planu.

Procedura sporządzania planu miejscowego[edytuj | edytuj kod]

Procedura planistyczna:

  1. Rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia MPZP.
  2. Ukazuje się w prasie ogłoszenie wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o przystąpieniu do planu i możliwości składania wniosków do planu
  3. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta zwraca się z do organów i instytucji zewnętrznych z prośbą o przesyłanie wniosków do projektu planu.
  4. Dla danego terenu zostaje opracowana dokładna, wielobranżowa analiza stanu istniejącego oraz zebrane zostają uwarunkowania.
  5. Przygotowanie projektu planu.
  6. Opracowanie prognozy wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze.
  7. Akceptacja wójta, burmistrza lub prezydenta miasta i skierowanie projektu planu do opiniowania i uzgodnień.
  8. Opinie – władz gmin sąsiednich oraz gminnej (miejskiej) komisji urbanistyczno-architektonicznej.
  9. Uzgodnienia – m.in. urząd wojewódzki, właściwy zarządca dróg, konserwator zabytków, policja, wojsko, straż pożarna[21].
  10. Opracowanie analizy skutków ekonomicznych realizacji planu.
  11. Wyłożenie planu do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni. Zainteresowani zawiadamiani są poprzez ogłoszenie w prasie lokalnej i krajowej. W czasie wyłożenia organizowana jest dyskusja publiczna nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie.
  12. W terminie do 14 dni od zakończenia wyłożenia można składać uwagi do planu.
  13. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta rozpatruje uwagi do planu, które wpłynęły w trakcie wyłożenia, a następnie przekazuje do rady gminy (miasta) projekt planu wraz z nieuwzględnionymi uwagami. Jeżeli w wyniku uwzględnienia uwag, do projektu wprowadzono zmiany, ponawia się uzgodnienia w niezbędnym zakresie.
  14. Rada gminy (miasta) stwierdza, że projekt planu nie narusza ustaleń studium.
  15. Rada gminy (miasta) uchwala MPZP.
  16. Wójt, burmistrz lub prezydent przedstawia wojewodzie plan wraz z dokumentacją w celu oceny ich zgodności podjętej z prawem.
  17. MPZP zostaje ogłoszony w dzienniku urzędowym właściwego województwa. Uchwała w sprawie uchwalenia MPZP obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 od dnia ogłoszenia[22]. Najpóźniej w dniu wejścia w życie, kopia planu musi być przekazana staroście[23].

Od listopada 2008 roku dla planu miejscowego konieczne jest również przeprowadzenie, równolegle do procedury planistycznej, strategicznej oceny oddziaływania na środowisko[24].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
  2. Art. 4 ust. 1 ustawy
  3. Art. 15 ust. 1 ustawy
  4. Art. 6 ust. 1 ustawy
  5. Art. 7 ust 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych
  6. Zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy: Wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu.
  7. Art. 20 ust. 1 ustawy
  8. GUS, Bank Danych Lokalnych, http://www.stat.gov.pl/
  9. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139)
  10. Dane na koniec 2009 r. dla 80% gmin i 81% powierzchni – Analiza stanu i uwarunkowań prac planistycznych w gminach na koniec 2009 roku kraju, str. 23
  11. Od 1 stycznia 1995 r. tj. od wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym
  12. P. Kwaśniak, "Plan miejscowy...", str. 178
  13. Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie „Zasad techniki prawodawczej”
  14. Art. 16 ustawy
  15. §6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
  16. § 7 pkt 2 rozporządzenia
  17. Pełna lista wymaganych elementów rysunku planu określona jest w § 7 rozporządzenia
  18. Zgodnie załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
  19. §8 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
  20. § 7 pkt 1 rozporządzenia
  21. dokładna lista i liczba instytucji uzgadniających zależy od specyfiki terenu, którego dotyczy projekt planu miejscowego (np. występowania dróg poszczególnych kategorii)
  22. Art. 29 ust. 1 ustawy
  23. Art. 31 ust. 2 ustawy
  24. Art. 46 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Scale of justice gold.png Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć prawnych w Wikipedii.