Osadzanie topionego materiału

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Osadzanie topionego materiału: 1 – dysza kontrolująca wypływ roztopionego tworzywa, 2 – osadzony i zastygnięty materiał (modelowana część), 3 – kontrolowany ruchomy stół

Osadzanie topionego materiału (FDM ang. fused deposition modeling) – jedna z metod rapid prototyping. W metodzie tej nanoszony materiał (zwykle tworzywo sztuczne) przeciskany jest przez dyszę, ogrzaną do temperatury jego topnienia. Dysza kontroluje przepływ materiału i jest przemieszczana automatycznie według instrukcji programu CAD. Podobnie jak przy stereolitografii, model wytwarzany jest warstwa po warstwie.

Metoda ta została wynaleziona w latach 80. XX wieku, od lat 90. jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych metod rapid prototyping[1]. Charakteryzuje się dokładnością +/− 0,13 mm. Używana jest do tworzenia modeli testowych jak również, dzięki zastosowaniu w miarę wytrzymałych materiałów, do wykonywanie detali użytkowych.

W FDM wykorzystuje się różne typy materiałów termoplastycznych, różniące się wytrzymałością i temperaturą topnienia: ABS, poliwęglany, polifenylosiarczki i woski. Istnieją również techniki korzystające z materiałów rozpuszczalnych w wodzie

Otwarta implementacja[edytuj | edytuj kod]

Dysza FDM Mk II, z elementami wyprodukowanymi za pomocą tej samej dyszy

Unowocześniona metoda FDM, od 2005 roku jest wykorzystywana do realizacji idei open source w tworzeniu fizycznych konstrukcji. Pełne oprogramowanie i opis modeli zrozumiały dla urządzeń są udostępniane na otwartej licencji. W projekcie RepRap schematy elementów urządzeń drukujących również są udostępniane, co pozwala posiadaczowi takiego urządzenia wyprodukować prawie w całości jego kopię[2].

Metoda ta działa w temperaturze pokojowej, korzystając z materiałów takich jak ABS, HDPE i HPP[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]