Otchłań rozgrzeszenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otchłań rozgrzeszenia
Absolution Gap
Autor Alastair Reynolds
Typ utworu science fiction
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Wielka Brytania
Język angielski
Data wydania 2003
Wydawca Gollancz
Pierwsze wydanie polskie
Data wydania polskiego 2010
Wydawca Mag
Przekład Piotr Staniewski

Otchłań rozgrzeszenia (tytuł oryg. Absolution Gap) – czwarta powieść brytyjskiego pisarza science fiction Alastaira Reynoldsa z cyklu Przestrzeń objawienia. Kontynuacja Arki Odkupienia.

Fabuła[edytuj]

Akcja powieści toczy się w czterech różnych miejscach i okresach czasu. Większość wydarzeń rozgrywa się w latach 2675 i 2727.

W roku 2615 Królowa Jasmina z światłowca Gnostyczne Wniebowstąpie budzi Quaiche'a, członka załogi, z zimnego snu. Jest nim rozczarowana: mimo obietnic, że poprawi los załogi, nie uczynił tego. W rzeczywistości, wiele systemów, które zbadał było wypełnionych wyjątkowo cennymi artefaktami, których nie zdołał wykryć i zostały zebrane przez inne statki. Dając mu ostatnią szansę Jasmina wysyła go do przeszukania układu 107 Piscium. Jego kochanka, Morwenna, zostaje wysłana z nim w skafandrze do deprywacji sensorycznej, który paraliżuje użytkownika i oślepia go. Na jednym z księżyców gazowego giganta Haldora (który wydaje się znikać na kilka ułamków sekundy), odkrywa obcy most, którego automatyczny system obrony atakuje go. W rezultacie rozbija się i stwierdza, że nie ma wystarczającej ilości tlenu do przeżycia i nie zdoła wezwać pomocy, gdyż jego statek znajduje się po drugiej stronie Haldory. Jednak Haldora znika, a jego sygnał radiowy dociera na statek, który maksymalnie przyspiesza, by go uratować, zabijając jednak w ten sposób Morwennę.

W roku 2675 na planecie Ararat, 23 lata po wydarzeniach z Arki Odkupienia, hiperświnia Scorpio, szuka Nevill'a Clavain'a, który odizolował się od głównego nurtu społeczeństwa, pozostawiając władzę nad kolonią Scorpiowi. Skorpio oczekuje jego pomocy w otwarciu kapsuły, która spadła z kosmosu. Towarzyszy mu Vasko Malinin, kompetentny, ale naiwny młody mieszkaniec kolonii. W kapsule znajdują Anę Khouri. Khouri informuje ich, że ludzkość jest teraz w stanie wojny z Inhibitorami. Jedyną nadzieję na przetrwanie dają informacje i dane techniczne zapisane w pamięci Aury, córki Khouri, która została zmodyfikowana przez matrycę Hadesu, obcego repozytorium danych. Jednak Skade porwała ją z łona Khouri. Clavain i Scorpio dowodzą zespołem, który odkrywa, że statek Skade rozbił się na planecie, gdy został zaatakowany przez Inhibitorów. Osaczona Skade zgadza się oddać Aurę kolonii w zamian za zabicie Clavain'a. Clavain zgadza się poświęcić, ale prosi Scorpia, by pochował jego ciało w morzu (gdzie Żonglerzy Wzorców wchłoną go i zjednoczą z Galianą i Felką). Koloniści są atakowani przez maszyny Inhibitorów, ale zostają obronieni przez Remontoire'a.

Po powrocie do kolonii, przywódcy postanawiają ewakuować planetę. Udaje im się jednak zaokrętować tylko 14 tysięcy z ponad 150 tysięcy kolonistów. W przestrzeni spotykają Remontoire'a, który daje im technologię Aury do obrony przed Inhibitorami, po czym decydują się udać do układu Epsilon Eridani, by wspomóc ewakuację planety Yellowstone. Po dotarciu do niego w roku 2698 okazuje się, że przybyli zbyt późno; układ został spustoszony przez Inhibitorów. Po zebraniu nielicznych uchodźców próbujących uciec z systemu, postanawiają za radą Aury lecieć na Helę.

W roku 2727 Rashmika Els, 17-letnia dziewczyna, opuszcza swój dom na Heli, aby szukać swego dawno zaginionego brata Harbina, który wyjechał, by zdobyć posadę w latającej katedrze. Katedry zostały utworzone przez Quaiche'a po roku 2615 i stale poruszają się nad powierzchnią Heli w celu obserwacji Haldory i jej zniknięć, interpretowanych w stworzonej przez Quaiche'a religii jako cud. W utrzymaniu wiary religijnej przez jego zwolenników pomagają specjalne wirusy indoktrynacyjne. Rashmika przyłącza się do jednej z karawan, podążających do Drogi Ustawicznej, którą poruszają się katedry. Dzięki wrodzonej zdolności do rozpoznawania kłamstwa z ruchów ludzkiej twarzy, udaje jej się zdobyć zainteresowanie Quaiche'a i rozpoczyna pracę dla niego.

W katedrze nawiązują z nią kontakt istoty przedstawiające się jako „Cienie”, które istnieją w równoległym wszechświecie. Ich wszechświat został zniszczony przez zbuntowane maszyny terraformujące. Zagrożeni całkowitą zagładą poinstruowali Czmychaczy, dawno wymarłych mieszkańców Heli, jak zbudować maszynę, która może przenieść ich przez granicę między wszechświatami. W zamian za to ofiarowali się zniszczyć Inhibitorów. Jednakże Inhibitory rzekomo pierwsi zniszczyli Czmychaczy. Cienie proszą Rashmikę o pomoc w wydostaniu się z ich wszechświata.

Tymczasem Nostalgia za Nieskończonością przybywa ją Helę i oferuje wynająć się do jej ochrony. Quaiche zgadza się i wysyła „delegatów” na statek, którzy w rzeczywistości są żołnierzami. Próbują opanować statek ale zostają pokonani. Quaiche bierze jako zakładników Khouri i Vasko, a także Rashmikę (która okazuję się w rzeczywistości Aurą). Przy pomocy statku chce zmienić rotację Heli, by zsynchronizować jej obrót z Haldorą, co umożliwi mu oglądanie planety wiecznie, bez konieczności przemieszczania katedr. Kapitan John Brannigan zgadza się na ultimatum, ale przedtem używa Broni Kazamatowej przeciw Haldorze i niszczy jego powierzchowność, ujawniając, że jest mechanizmem transportu Cieni.

Quaiche i Grelier giną, próbując opuścić uszkodzoną katedrę. Żołnierze katedr opanowują Nostalgię za Nieskończonością i niszczą kapitana Brannigana. Aura, Khouri i Vasko zostają uratowani przez Scorpia, który odradza jej pomoc Cieniom. Uważa on, że lepiej nie narażać się tajemniczej rasie Budowniczych Gniazd, która w rzeczywistości wytępiła Czmychaczy za ich kontakty z Cieniami.

Zarówno prolog jak i epilog powieści rozgrywają się mniej więcej w roku 3125, czterysta lat po wydarzeniach z reszty książki. W prologu anonimowa kobieta, i jej opiekun stoją na powierzchni planety Żonglerów Wzorców, na której trwa ewakuacja. Kobieta prosi swego opiekuna o zgodę na spędzenie na planecie jeszcze jednej godziny przed powrotem do swojego statku. Patrzy na gwiazdy i za pomocą przyrządu powiększającego stwierdza, że jedna z nich świeci kolorem zielonym. Epilog odkrywa, że kobieta jest w rzeczywistości starszą wersję Aury (a jej „opiekunem” jest Scorpio), oraz udziela informacji o wydarzeniach, które miały miejsce po bitwie na Heli. Dzięki nowym rodzajom broni uzyskanym od Budowniczych Gniazd ludzie pokonali Inhibitorów. Jednak w ten sposób stworzyli większy problem: tzw. Mszyce - samoreplikujące maszyny zaprogramowane do niszczenia wszelkich obiektów w układach planetarnych i ich reorganizacji w biliony habitatów wypełnionych roślinami (zachowanie to jest dokładnie takie same jak zagrożenie opisane przez Cienie). Inhibitorzy trzymali ich w ryzach, ale bez Inhibitorów, Mszyce są już poza kontrolą. Ani ludzie, ani Budowniczowie Gniazd nie potrafią ich zatrzymać. Ludzkość ewakuuje się w kierunku Plejad. Aura postanawia, że zanim wróci na statek, będzie pływać z Żonglerami Wzorców i ostrzeże ich przed tym, co nadchodzi.

Dalsze informacje na temat zagrożenia ze strony Mszyc można znaleźć w opowiadaniu Północ Galaktyki, dostępnym w książce o tym samym tytule. Przedstawia genezę Mszyc i ich postępy aż do roku 40 000, w którym rozprzestrzeniają się do tego stopnia, że ludzie są zmuszeni do opuszczenia Drogi Mlecznej.

Bibliografia[edytuj]

http://www.amazon.co.uk/dp/0575074345