Oyashio

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Oyashio
Ilustracja
„Oyashio” w 1943
Historia
Stocznia Marynarki w Maizuru Japonia
Położenie stępki 29 marca 1938
Wodowanie 29 listopada 1938
 Nippon Kaigun
Wejście do służby 20 sierpnia 1940
Zatopiony 8 maja 1943
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność standardowa – 2033 ton,
pełna – ok. 2600 ton
Długość 118,5 m
Szerokość 10,8 m
Zanurzenie 3,8 m
Napęd
2 turbiny parowe o mocy łącznej 52 000 KM, 3 kotły parowe, 2 śruby
Prędkość 35 węzłów
Zasięg 5000 Mm przy prędkości 18 w.
Uzbrojenie
6 dział 127 mm (3xII)
4 działka 25 mm plot (2xII)
8 wt 610 mm (2xIV), 16 torped
2 mbg, 16 bg
Załoga 240

Oyashio (jap. 親潮, おやしお, オヤシオ)[a]niszczyciel japońskiej Cesarskiej Marynarki Wojennej typu Kagerō z okresu II wojny światowej. Brał udział w działaniach od początku wojny na Pacyfiku. Zatopiony 8 maja 1943 przez amerykańskie miny i lotnictwo.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Niszczyciele typu Kagerō.

„Oyashio” był czwartym okrętem z serii dużych japońskich niszczycieli typu Kagerō. Należał do pierwszej grupy tych niszczycieli, zamówionej w ramach programu finansowego z 1937 roku (numer budowy 20). Nazwę można przetłumaczyć jako „zimny prąd morski”[1].

Stępkę pod budowę okrętu położono 29 marca 1938 w Stoczni Marynarki w Maizuru, kadłub wodowano 29 listopada 1938, a okręt oddano do służby 20 sierpnia 1940[2].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Po wejściu do służby „Oyashio” został przydzielony do 15. Dywizjonu Niszczycieli (Kuchikutai) 2. Eskadry Niszczycieli (Suirai Sentai) 2. Floty – wraz z „Kuroshio”, „Natsushio” i „Hayashio”. Pierwszym dowódcą był kmdr por. Tokiyoshi Arima[3].

Działania pierwszego etapu wojny, 1941–1942[edytuj | edytuj kod]

Przed wybuchem II wojny światowej na Pacyfiku, okręt przypłynął 1 grudnia 1941 do Palau. W pierwszym etapie wojny „Maikaze” ze swoim dywizjonem eskortował siły atakujące południowe Filipiny, a następnie Holenderskie Indie Wschodnie. Początkowo eskortował lotniskowiec „Ryūjō”, którego samoloty atakowały Davao. W dniach 10-11 grudnia osłaniał stawiacz min „Itsukushima” stawiający miny w cieśninie San Bernardino. W kolejnych dniach osłaniał siły dokonujące inwazji na Legazpi (12 grudnia), Davao (20 grudnia), Jolo (25 grudnia), Manado (11 stycznia 1942), Kendari (14 stycznia), Ambon (31 stycznia), Makasar (8 lutego), Timor (20 lutego). Od 26 lutego osłaniał zespół zaopatrzeniowy dla okrętów atakujących aliancką żeglugę na południe od Jawy. 5 marca wraz z „Kuroshio” zatopił brytyjski stawiacz min[3]. Między 15 a 22 marca eskortował lotniskowiec „Kaga” z zatoki Staring na Celebes do Sasebo w Japonii. W dniach 17-28 kwietnia wziął udział w bezskutecznym poszukiwaniu amerykańskiego zespołu lotniskowców, po nalocie na Tokio. Następnie powrócił na wody Filipin, skąd w dniach 10-17 maja eskortował uszkodzony lotniskowiec „Shōkaku” do Kure[3].

Następnie, 3-6 czerwca 1942 „Oyashio” brał udział w operacji mającej na celu zajęcie Midway, eskortując zespół transportowców[3], lecz inwazja nie doszła do skutku z powodu klęski w bitwie o Midway. Od 16 lipca eskortował krążowniki „Kumano” i „Suzuya” z Kure w Japonii do Mergui w Birmie w celu działań na Oceanie Indyjskim, odwołanych z powodu sytuacji militarnej na Wyspach Salomona, po czym do 21 sierpnia eskortował je w rejon Wysp Salomona[3].

Rejon Wysp Salomona, 1942-1943[edytuj | edytuj kod]

Rejon działań 1942-1943 (baza Truk leży poza mapą, ok. 1300 km na północ od Rabaulu)

"Oyashio” został następnie skierowany w rejon Wysp Salomona, gdzie od sierpnia toczyły się intensywne walki o Guadalcanal. 24 sierpnia brał udział w powietrzno-morskiej bitwie koło wschodnich Wysp Salomona, osłaniając siły admirała Nobutake Kondō. We wrześniu patrolował z Truk na północ od Wysp Salomona. W dniach 29 września - 1 października eskortował transportowiec wodnosamolotów „Nisshin” z Kaviengu na wyspę Shortland[3].

W dniach 3, 6 i 9 października „Oashio” prowadził nocne misje transportu żołnierzy na pokładach niszczycieli z Shortland na Guadalcanal (nazywane przez Amerykanów Tokyo Express). W dniach 10-14 października eskortował pancerniki „Kongō” i „Haruna” bombardujące lotnisko Henderson Field na Guadalcanalu[3].

26 października „Oyashio” wziął udział w powietrzno-morskiej bitwie koło wysp Santa Cruz, eskortując Siły Wsparcia adm. Kurity. 7 listopada ponownie prowadził misję transportu żołnierzy z Shortland na Guadalcanal. 13-14 listopada eskortował konwój na Guadalcanal, który poniósł ciężkie straty od ataków lotnictwa, po czym, po drugiej bitwie pod Guadalcanalem 15 listopada wraz z niszczycielem „Kagerō” bezskutecznie usiłował atakować torpedami pancernik USS „Washington” (BB-56). 17 listopada odbył rejs transportowy żołnierzy z Rabaulu na Bunę. 21 listopada osłaniał uszkodzony niszczyciel „Umikaze[3].

Pod nowym dowódcą, „Oyashio” uczestniczył w nocnym rejsie z zaopatrzeniem z Shortland na Guadalcanal 30 listopada 1942, podczas którego doszło do bitwy pod Tassafaronga. „Oyashio” przyznano storpedowanie krążownika USS „Northampton” (CA-26), który zatonął w tej bitwie[3]. W kolejnych nocnych rejsach z zaopatrzeniem na Guadalcanal uczestniczył 3 grudnia, 7 grudnia (przerwany na skutek ataku kutrów torpedowych) i 11 grudnia. 16 i 24 grudnia transportował żołnierzy z Rabaulu na Munda, a 2 stycznia 1943 ponownie transportował zaopatrzenie z Shortland na Guadalcanal. W dniach 9-17 stycznia eskortował konwój z Shortland do Truk, gdzie był naprawiany. Od 1 do 9 lutego eskortował transportowiec „Hakozaki Maru” z Truk do Kure w Japonii, po czym został tam dokowany[3].

Po remoncie, „Oyashio” z powrotem w dniach 4-10 kwietnia przepłynął do Truk, eskortując tam lotniskowce „Chūyō” i „Taiyō”, po czym przepłynął na Shortland. 29 kwietnia i 3 maja odbył rejsy z transportem wojska na Kolombangarę. 7-8 maja prowadził kolejny rejs transportowy na Kolombangarę, lecz po wysadzeniu żołnierzy w Vila wszedł na amerykańskie miny (wraz z „Kagerō”) i został uszkodzony[3]. Wraz z „Kagerō” został następnie zatopiony przez amerykańskie lotnictwo, na południe od Kolombangary, w rejonie pozycji 8°08′S 156°55′E/-8,133333 156,916667[b]. Zginęło 91 członków załogi, uratowano m.in. dowódcę okrętu oraz dowódcę 15. Dywizjonu komandora Kakuro Mutaguchi. 20 czerwca 1943 okręt został oficjalnie skreślony z listy floty[3].

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

Źródło: [3]

1. kmdr por. Tokiyoshi Arima - ? 1941 - 28 listopada 1942
2. kmdr ppor. Hideo Higashi - 28 listopada 1942 - 8 maja 1943

Dane techniczne[edytuj | edytuj kod]

Opis konstrukcji i szczegółowe dane – w artykule niszczyciele typu Kagerō. Poniżej dane ogólne dla niszczycieli tego typu[4].

  • wyporność:
    • standardowa: 2033 t
    • pełna: ok. 2600 t
  • wymiary:
    • długość całkowita: 118,5 m
    • długość na linii wodnej: 116,2 m
    • szerokość: 10,8 m
    • zanurzenie: 3,8 m
  • napęd: 2 turbiny parowe o mocy łącznej 52 000 KM, 3 kotły parowe (ciśnienie pary 30 at), 2 śruby
  • prędkość maksymalna: 35 w.
  • zasięg: 5000 mil morskich przy prędkości 18 w.
  • zapas paliwa: 500 t
  • załoga: 240

Uzbrojenie i wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podstawowym sposobem zapisu nazwy w tym okresie był zapis od prawej do lewej: オシヤオ alfabetem katakana (na burcie) i おしやお alfabetem hiragana (na rufie). Obecnie znaki zapisywane są od lewej do prawej: オヤシオ i おやしお lub おやしほま, taki zapis też spotykany był na lewej burcie[potrzebny przypis]. Nazwa w kanji: 親潮
  2. Pozycja zatopienia według IJN Oyashio i H. Jentschura, D. Jung, P. Mickel, Warships of the Imperial Japanese Navy, 1869-1945, Annapolis, 1977, ​ISBN 0-87021-893-X​, s.148-149, ale źródła te podają o zatopieniu okrętu na południowy zachód od wyspy Rendova, podczas, gdy wskazana pozycja wypada znacznie na północny zachód od tej wyspy, blisko brzegów wysp Gizo (wyspa) i Kolombangara.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Japanese Warship Names w serwisie Imperial Japanese Navy Page [dostęp: 31-03-2010] (ang.)
  2. Hiroshi Nishida: Kagero class 1st class destroyers w serwisie Imperial Japanese Navy [dostęp 31-3-2011]
  3. a b c d e f g h i j k l m Allyn D. Nevitt: IJN Oyashio: Tabular Record of Movement
  4. W. Daszjan, Korabli...

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]