Pęczek potyliczny pionowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pęczek podłużny pionowy (łac. fasciculus occipitalis verticalis, ang. vertical occipital fasciculus, VOF) – pęczek włókien kojarzeniowych, łączący tylną część płata ciemieniowego z płatem skroniowym i płatem potylicznym[1].

Strukturę opisał jako pierwszy Carl Wernicke w 1881 roku u małp, nazywając ją senkrechte Occipitalbündel[2]. Heinrich Obersteiner w 1888 roku wykazał obecność analogicznej struktury w mózgu ludzkim, wprowadził nazwę fasciculus occipitalis perpendicularis[3]. Heinrich Sachs również potwierdził istnienie VOF u ludzi, wprowadził na jego określenie termin stratum profundum convexitatis[4]. Przez kolejne lata istnienie pęczka podłużnego pionowego było kwestionowane (m.in. przez Schnopfhagena i Monakowa). Alfred Walter Campbell w swoich pracach nie kwestionował istnienia pęczka, ale wątpił w znaczenie tej struktury[5]. Dopiero Yeatman i wsp. dowiedli istnienia VOF in vivo w ludzkim mózgu, używając obrazowania dyfuzyjnego rezonansu magnetycznego[6]. Kolejne badania sugerują istotną rolę pęczka podłużnego pionowego w komunikacji obszarów mózgu odpowiedzialnych za percepcję postrzeganych obiektów a regionami mapującymi informację przestrzenną[7][8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. O. Narkiewicz, J. Markowski, W. Łasiński, M. Reicher: Anatomia człowieka. T. 4. Układ nerwowy ośrodkowy. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1981, s. 396–398. ISBN 83-200-0368-7.
  2. Wernicke C. Lehrbuch der Gehirnkrankheiten für Ärzte und Studierende. Kassel: Verlag von Theodor Fischer, 1881 s. 23, 30, 81
  3. Obersteiner H. Anleitung beim Studium des Baues der Nervösen Centralorgane im Gesunden und Kranken Zustande. Leipzig: Toeplitz & Deuticke, 1888 s. 441
  4. Sachs H. Das Hemisphärenmark des menschlichen Grosshirns. 1. Der Hinterhauptlappen. Leipzig: G. Thieme, 1892
  5. Campbell A.W. Histological Studies on the Localisation of the Cerebral Function. Cambridge: University Press, 1905 s. 142
  6. J.D. Yeatman, A.M. Rauschecker, B.A. Wandell. Anatomy of the visual word form area: adjacent cortical circuits and long-range white matter connections. „Brain and Language”. 125 (2), s. 146–155, 2013. DOI: 10.1016/j.bandl.2012.04.010. PMID: 22632810. 
  7. J.D. Yeatman, K.S. Weiner, F. Pestilli, A. Rokem i inni. The vertical occipital fasciculus: a century of controversy resolved by in vivo measurements. „Proc Natl Acad Sci U S A”. 111 (48), s. E5214-23, 2014. DOI: 10.1073/pnas.1418503111. PMID: 25404310. 
  8. H. Takemura, A. Rokem, J. Winawer, J.D. Yeatman i inni. A Major Human White Matter Pathway Between Dorsal and Ventral Visual Cortex. „Cerebral Cortex”, 2015. DOI: 10.1093/cercor/bhv064. PMID: 25828567. 


Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.