Państwowe Zakłady Tele- i Radiotechniczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Państwowe Zakłady Tele- i Radiotechniczne (PZTiR) – nieistniejące państwowe przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją sprzętu tele- i radiotechnicznego, urządzeń sygnalizacyjnych, dźwiękowych, radiowych.

Powstały w 1932.

Utworzenie[edytuj]

PZT utworzono w 1932, w wyniku włączenia Państwowej Wytwórni Łączności do Państwowej Wytwórni Aparatów Telegraficznych i Telefonicznych (PWATT) i zmiany jej nazwy na Państwowe Zakłady Tele- i Radiotechniczne w Warszawie[1].

Pozycja i zadania[edytuj]

PZT posiadały osobowość prawną i kierowane były zgodnie z „zasadami gospodarki handlowo-przemysłowej”. Według statutu, zadaniem PZT było wytwarzanie i naprawa aparatów i urządzeń z dziedziny elektrotechniki i mechaniki precyzyjnej, zarówno dla celów cywilno-administracyjnuch, jak i wojskowych. PZT zajmować się miało również dystrybucją swoich produktów. Ponadto miały zapewnić zdolność produkcji w warunkach mobilizacji na wypadek wojny. Podlegały Ministrowi Poczt i Telegrafów.

Działalność[edytuj]

PZT, wykorzystując możliwości wynikające z połączenia PWATT i PWŁ, stały się przedsiębiorstwem sprawnym i nowoczesnym. Ich produkcja zapewniała wojsku niezbędny sprzęt, przede wszystkim radiostacje polowe (model N2 uważany był za jedną z najlepszych tego typu konstrukcji na świecie, stanowił wyposażenie m.in. armii niemieckiej), aparaty telefoniczne i nasłuchowe. Ważnym odbiorcą produkcji był polski zarząd pocztowo-telekomunikacyjny. Przedsiębiorstwo produkowało sprzęt na licencjach zagranicznych (na polskich podzespołach), ale znaczną część artykułów stanowiły urządzenia polskie. Za sprawą szczególnej troski Ministra Poczt i Telegrafów Ignacego Boernera, PZT odniosły również sukces na rynku konsumenckim, kontynuowały produkcję Detefonu, a największym uznaniem w kraju i za granicą cieszyły się odbiorniki radiowe serii "Echo" (wyróżnione w 1938 na światowej wystawie w Paryżu złotym medalem). Do ważnych osiągnięć PZT należy także najnowocześniejsze w ówczesnej Europie wyposażenie warszawskiej międzynarodowej centrali telefonicznej. PZT mieściły się w Warszawie, przy ul. Grochowskiej, a pod koniec lat 30. otwarły swoje zakłady filialne w COP.

Organizacja[edytuj]

Do organów PWATT zaliczono:

Okres powojenny[edytuj]

Działalność PZT Ministerstwo Poczt i Telegrafów reaktywowało 1 maja 1945 r. Na przełomie lat 1949/1950 zakłady przekształcono w Zakłady Wytwórcze Urządzeń Telefonicznych im. Komuny Paryskiej (ZWUT)[2].

Powstały także nowe zakłady, o tym samym skrócie – Państwowe Zakłady Teletransmisyjne (TELKOM-PZT) z siedzibą przy ul. Marsa 56 w Warszawie.

Przypisy

  1. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 1931 r. o zmianie nazwy przedsiębiorstwa „Państwowa Wytwórnia Aparatów Telegraficznych i Telefonicznych w Warszawie”, Dz.U. z 1931 r. Nr 64, poz. 515; Dz. U. MPiT 1931 nr 13, poz. 87. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 czerwca 1931 r. w sprawie uchylenia statutu przedsiębiorstwa „Państwowa Wytwórnia Aparatów Telegraficznych i Telefonicznych w Warszawie” i zatwierdzenia statutu przedsiębiorstwa „Państwowe Zakłady Tele- i Radiotechniczne w Warszawie”, Dz.U. z 1931 r. Nr 13, poz. 88
  2. Zarządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 9 grudnia 1948 r. wydane w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Prezesem Centralnego Urzędu Planowania o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą: Zakłady Wytwórcze Urządzeń Telefonicznych, MP nr 21, poz. 330 z 1949

Linki zewnętrzne[edytuj]