Paradoks hydrostatyczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hydrostatisches Paradoxon6.svg
Parcie cieczy na dno tych naczyń jest jednakowe

Paradoks hydrostatycznyparadoks związany z mechaniką płynów, polegający na tym, że ciśnienie na dnie naczynia nie zależy wprost od ciężaru cieczy zawartej w naczyniu, a zależy od wysokości słupa cieczy nad dnem. Natomiast parcie cieczy na dno naczynia zależy od pola powierzchni dna, wysokości słupa cieczy i ciężaru właściwego cieczy. Wynika z tego, że parcie cieczy na dno w naczyniach o różnych kształtach będzie takie samo, jeżeli pole powierzchni dna każdego z tych naczyń i wysokość słupa cieczy w tych naczyniach będą równe.

Fakt ten, stwierdzony po raz pierwszy przez holenderskiego uczonego Simona Stevina w XVI w.[1][2], wydawał się wówczas paradoksalny, dlatego i dziś często nazywany jest paradoksem. Nazywany bywa także paradoksem Pascala, ponieważ Blaise Pascal w roku 1648 spopularyzował go demonstrując publicznie rozsadzenie beczki przy pomocy niewielkiej ilości wody (zobacz ilustrację). Doświadczenie to ilustrowało równocześnie prawo odkryte przez Pascala i nazwane jego imieniem[3][4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stevin Simon, Wisconstighe gedachtenissen. Deel 4: van de weeghconst, DBNL, 1605 [dostęp 2020-03-22].
  2. Simon Stevin, De beghinselen des waterwichts, Inde druckerye van Christoffel Plantijn, by Françoys van Raphelinghen, 1586 [dostęp 2020-03-22] (niderl.).
  3. Pascal B., Traitez de l'équilibre des liqueurs et de la pesanteur de la masse de l'air, Guillaume Desprez, 1663 [dostęp 2020-03-22].
  4. Pascal B., Traitez de l'équilibre des liqueurs, et de la pesanteur de la masse de l'air - Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, www.wbc.poznan.pl, 1698 [dostęp 2020-03-22].