Parafia Opieki Matki Bożej w Inturkach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Parafia Opieki Matki Bożej
Inturkės Dievo Motinos Užtarėjos parapija
Ilustracja
Cerkiew parafialna
Państwo  Litwa
Siedziba Inturki
Data powołania 1865
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Eparchia wileńska i litewska
Dekanat wisagiński
Cerkiew Opieki Matki Bożej
Proboszcz ks. Aleksiej Smirnow
Wezwanie Opieki Matki Bożej
Wspomnienie liturgiczne 1/14 października
Położenie na mapie Litwy
Mapa konturowa Litwy, po prawej znajduje się punkt z opisem „Cerkiew parafialna”
Ziemia55°09′34,3″N 25°33′22,4″E/55,159528 25,556222

Parafia Opieki Matki Bożejparafia prawosławna w Inturkach, założona w 1865.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parafia została założona po osiedleniu się nad Jeziorem Inturskim 30 prawosławnych rodzin chłopskich, które otrzymały ziemię skonfiskowaną polskim szlachcicom-uczestnikom powstania styczniowego. Początkowo obszar ten był przypisany do parafii przy soborze św. Mikołaja w Wilnie. Biorąc jednak pod uwagę znaczną odległość Inturek zarówno od Wilna, jak i od najbliższej innej cerkwi (w Wiłkomierzu), władze gubernialne zgodziły się na powołanie samodzielnej parafii i wsparcie finansowe budowy nowej cerkwi, w której miało mieścić się 200 osób. Na cel budowy przekazano 10 tys. rubli. Kamień węgielny pod budowę cerkwi został położony 4 kwietnia 1865. Budynek był gotowy w trzy lata później, razem z domami przeznaczonymi dla psalmisty i proboszcza. Parafia otrzymała również majątek ziemski o powierzchni 36 hektarów, z kilkoma jeziorami.

W 1875 liczba parafian była szacowana na 417 osób. Utrzymywała się ona na stałym poziomie do I wojny światowej, kiedy w cerkwi przestały być odprawiane nabożeństwa. Nowy proboszcz został przydzielony do parafii dopiero w 1919. W 1938, z powodu likwidacji cerkwi w sąsiedniej wsi, liczba parafian wzrosła do 613 osób. W czasie II wojny światowej cerkiew w Inturkach pozostała czynna. Do 1946 straty wojenne i deportacje sprawiły, że liczba parafian spadła do 285 wiernych. W 1947 władze stalinowskie znacjonalizowały większość majątku parafialnego (pozostawiając jedynie półtora hektara ziemi) oraz domy proboszcza i psalmisty. Sam budynek cerkwi został opieczętowany, jednak ostatecznie władze odstąpiły do zamiaru jego zamknięcia i w 1947 cerkiew w Inturkach została zarejestrowana jako czynna. Systematyczny spadek liczby wiernych sprawił jednak, że w latach 80. nabożeństwa były odprawiane już tylko dwa razy w miesiącu przez igumena Nikodema, zakonnika z monasteru w Wilnie. Obecnie parafia liczy kilkanaście osób, zaś Święta Liturgia odprawiana jest nieregularnie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ​ISBN 9986-559-62-6