Parowóz bezogniowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Normalnotorowy parowóz bezogniowy TKbb 9690 wytwórni Borsig (Borsig Lokomotiv-Werke GmbH, Berlin 9690/1917) w skansenie przy Zabytkowej Kopalni Srebra w Tarnowskich Górach. Parowóz pochodzi z Elektrowni Wrocław Nadodrze.[1]

Parowóz bezogniowy, zwany także pasożytemparowóz nieposiadający paleniska. Stosowany był w miejscach zagrożonych wybuchem, np. w rafineriach, składach materiałów łatwopalnych itp. Zamiast kotła parowego wyposażony był w ciśnieniowy zasobnik pary, w którym para była uzupełniana okresowo z kotłowni.

W Polsce produkowany był typ 1U – w zakładach Fablok wyprodukowano 36 szt. (lata 1954 – 1956), a w ZNTK Wrocław – 7 sztuk.

W latach pięćdziesiątych na bezogniowe przerobiono część starych parowozów na parę nasyconą np. typu TKi3 na TKi3b.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wciaz pod para... | Polskie parowozy, tomi.holdys.pl [dostęp 2018-12-15].