Pieśni motoru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pieśni motoru
Моторни песни
Autor Nikoła Wapcarow
Wydanie oryginalne
Miejsce wydania Bułgaria
Język bułgarski
Data wydania 1940
Pierwsze wydanie polskie
Data wydania polskiego 1954 (część)
Wydawca Książka i Wiedza

Pieśni motoru (bułg. Моторни песни) – wydany w 1940 r. tom poetycki Nikoły Wapcarowa, jedyny zbiór wierszy Wapcarowa, który ukazał się za jego życia[1].

Tomik zawiera dwadzieścia jeden utworów, podzielonych na trzy cykle: Pieśni o człowieku, Pieśni o ojczyźnie i Pieśni o pewnym kraju (ten ostatni cykl poświęcony został uczestnikom wojny domowej w Hiszpanii[1]). Utwory zebrane w tomie prezentują poezję proletariacką i rewolucyjną, zaangażowaną społecznie, wyrażającą bunt wobec niesprawiedliwości oraz wiarę w szczęśliwą przyszłość. Bohaterem lirycznym utworów Wapcarowa jest robotnik, człowiek z doświadczenia znający przestrzeń hal fabrycznych, pracujący w pocie czoła na swe utrzymanie[2]. Od strony formalnej, ale także ideowej punktem odniesienia był dla Wapcarowa Władimir Majakowski, zaś spośród twórców bułgarskich - Christo Radewski[2].

Tom został wpisany do kanonu literatury bułgarskiej 1878-1988[3].

Większość wierszy, która znalazła się w tomie Pieśni motoru została przełożona na język polski i wydana w 1954 r. w tomiku Pieśni wybrane Wapcarowa, w opracowaniu Jerzego Laua.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Dąbek-Wirgowa Teresa: Historia literatury bułgarskiej. s. 236-239.
  2. a b Czajka Henryka: Literatura bułgarska. W: Historia literatur europejskich. T. 3. Warszawa: 1991, s. 98.
  3. Kanon literatury bułgarskiej 1878-1988

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Czajka Henryka: Literatura bułgarska. W: Historia literatur europejskich. T. 3. Warszawa: 1991, s. 87.
  • Dąbek-Wirgowa Teresa: Historia literatury bułgarskiej. Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk: 1980, s. 236-239.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]