Pioneer 2

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pioneer 2
Ilustracja
Inne nazwy Able 3
Indeks COSPAR 1958-F19
Zaangażowani Stany Zjednoczone NASA, USAF (USA)
Rakieta nośna Thor Able I
Miejsce startu Cape Canaveral Air Force Station, USA
Orbita (docelowa, początkowa)
Apogeum 1550 km
Czas trwania
Początek misji 8 listopada 1958 (07:30:21 UTC)
Powrót do atmosfery 8 listopada 1958
Wymiary
Kształt podwójny ścięty stożek
Wymiary dł. całkowita 0,76 m
śr. maks. 0,74 m
Masa całkowita 39,5 kg
Masa ładunku użytecznego 15,6 kg

Pioneer 2 – niedoszła sonda Księżyca. Ostatni ze statków serii Able mających wejść na orbitę Księżyca. Wystrzelony przy udziale US Air Force. Misja nie powiodła się w całości. Statek nie osiągnął docelowej orbity z powodu nie włączenia się trzeciego stopnia rakiety nośnej. Pioneer 2 osiągnął trajektorię balistyczną z maksymalną wysokością 1550 km. Wrócił do atmosfery po 6 godzinach i 52 minutach, nad północno-zachodnią Afryką (28,7° N; 1,9° E). Statek pozyskał małą ilość danych naukowych świadczących o wyższym niż wcześniej zakładano promieniowaniu nad równikowymi szerokościami geograficznymi i o tym, że bliżej Ziemi gęstość występowania mikrometeoroidów jest wyższa niż w odleglejszej przestrzeni kosmicznej.

Budowa i działanie[edytuj | edytuj kod]

Pioneer 2 był bardzo podobny do Pioneera 1. Składał się z dwóch sekcji w kształcie ściętych stożków stykających się szerszą podstawą z płaską sekcją cylindryczną. Cylinder miał średnicę 74 cm. Całkowita wysokość kadłuba sondy wynosiła 76 cm. Wzdłuż osi statku umieszczono silnik rakietowy z 11 kg stałego materiału pędnego. Górna sekcja stożkowa posiadała osiem małych silniczków odrzutowych, które po wyczerpaniu paliwa mogły zostać odrzucone od sondy. Układy napędu zasilały baterie niklowo-kadmowe, baterie srebrowe zasilały system telewizyjny, a pozostałe obwody były zasilane z baterii rtęciowych. Statek był stabilizowany obrotowo (1,8 obr./s).

Ładunek[edytuj | edytuj kod]

Całkowita masa aparatury naukowej Pioneera 2 wynosiła 15,6 kg.

Do łączności służyły:

  • Nadajnik radiowy 108,06 MHz do nadawania danych (dipol elektryczny – telemetria, 300 mW, dipol magnetyczny – dane z systemu TV; 50 W)
  • Odbiornik radiowy 115 MHz do odbioru komend z Ziemi (dipol elektryczny)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]