Piotr Szujski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Iwanowicz Szujski (ros. Пётр Иванович Шуйский; zm. 1564) – rosyjski kniaź, syn Iwana Wasylewicza Szujskiego. Uczestnik wypraw kazańskich 1547-1548, namiestnik pskowski w latach 1550-1552, namiestnik i wojewoda świażski w latach 1552-1553, namiestnik kazański w latach 1553-1557. Brał udział w wojnie z Litwą; od 1563 roku był namiestnikiem połockim.

26 stycznia 1564 „sławny z cnót wojskowych”[1] kniaź prowadził swe wojsko ku miejscu koncentracji wyznaczonej pod Orszą[1]. W drodze jednak „jakby od losu zaślepiony, okazał zadziwiającą nieostrożność: szedł bez żadnego porządku z tłumami nieuzbrojonymi, broń wieziono na saniach, na przodzie straży nie było[1], przez co pod Czaśnikami wpadł w zasadzkę i „swoją nieostrożność życiem przypłacił”[1]. Kniaź zginął w czasie ucieczki z pola bitwy[2]. Ciało kniazia według różnych wersji znaleziono w studni z przestrzeloną lub z obciętą przez jakiegoś chłopa głową[1]. Zwłoki Szujskiego zostały przewiezione do Wilna, gdzie „z uczciwością stanowi jego przyzwoitą” zostały pogrzebane[3].

Piotr Iwanowicz Szujski miał dwóch synów: Iwana Piotrowicza, również wojskowego, oraz Nikitę Piotrowicza, który został zasztyletowany w 1571 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Edward Raczyński, Gabinet medalów polskich oraz tych które się dziejów Polski tyczą (...), Drukiem Friedlaendera, Wrocław, 1838, s. 86.
  2. Bartosz Paprocki, Herby rycerstwa polskiego (...), Kraków, Nakładem Wydawnictwa Biblioteki Polskiej, 1858, s. 648.
  3. Teodor Narbutt, Dzieje starożytne narodu litewskiego. Xięga siedemnasta, Nakładem i drukiem Antoniego Marcinkowskiego, Wilno 1840, s. 389-390.