Plac Władysława Jagiełły w Raciborzu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
POL Racibórz COA.svg Racibórz
Plac
Władysława Jagiełły
Centrum
Położenie na mapie Raciborza
Mapa lokalizacyjna Raciborza
ulica Władysława Jagiełły
ulica Władysława Jagiełły
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
ulica Władysława Jagiełły
ulica Władysława Jagiełły
Ziemia 50°05′15,0″N 18°13′13,0″E/50,087500 18,220278

Plac Władysława Jagiełły w Raciborzu (dawn. niem. Schramm-Platz → od 1909 r. Notburga-Platz[1]) – raciborski plac znajdujący się w dzielnicy Centrum. Plac przylega do ulicy Henryka Sienkiewicza, a swoją nazwę wziął od króla Władysława Jagiełły.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Budynki mieszkalne[edytuj | edytuj kod]

  • Kamienica przy pl. Jagiełły 4 – budowla wzniesiona według projektu Hermana Arwińskiego w latach 19061909. Kamienica posiada cztery kondygnacje z suterenami oraz poddaszem nadającym się do użytku. Budowla wykonana w stylu historyzmu z elementami secesji. Elewacja frontowa posiada ryzality, a całość pokrywa mansardowy dach. Wykusz narożny podbierany jest przez spiralnie skręconą kolumnę. W fasadzie znajdują się balkonu z żeliwnymi balustradami. Portal drzwiowy opatrzony jest półkolistym łukiem, który posiada zwornik w kształcie głowy mężczyzny[2].
  • Kamienica przy pl. Jagiełły 5 – budowla wzniesiona według projektu Hermana Arwińskiego w latach 19061909. Kamienica posiada cztery kondygnacje z suterenami oraz poddaszem nadającym się do użytku. Budowla wykonana w stylu historyzmu z elementami secesji. Elewacja frontowa posiada ryzality, a całość pokrywa mansardowy dach. Wykusz narożny podbierany jest przez spiralnie skręconą kolumnę, który wieńczy balkon. W fasadzie znajdują się balkonu z żeliwnymi balustradami. Portal drzwiowy opatrzony jest półkolistym łukiem, który posiada zwornik w kształcie głowy mężczyzny. Nad drzwiami znajduje się nadświetle w kształcie okręgu[2].

Obiekty użyteczności publicznej[edytuj | edytuj kod]

  • Obiekt zabytkowy.svg Dom św. Notburgi – kompleks zbudowany na planie zbliżonym do litery "L" został oddany do użytku w 1892 r. Budynek jest murowany z czerwonej cegły, posiada cztery kondygnacje. Jego rozbudowa odbywała się w latach 1894 i 1902[3][4]. Kompleks jest przykładem architektury neogotyckiej, która posiada ceglany detal architektoniczny. Elewacja frontowa budowli posiada ryzality, które wieńczą szczyty i pinakle. Skrzydło wschodnie zawiera dobudówki, natomiast skrzydło północne przykrywa wysoki dwuspadowy dach[3]. Skrzydło główne pokrywa dach mansardowy. Kompleks posiada kaplicę z 1902 r. projektu Jana Affy[3][4]. W środku znajduje się ołtarz główny wykonany przez Ferdynanda Stufflesera z Tyrolu[3]. Dom opieki dla kobiet, tzw. zakład św. Notburgi mieścił się w tym budynku od 1889 mieścił się przy tym placu. Inicjatorem tego przedsięwzięcia był ks. dr Hermann Schaffer, który w zakładzie spędził emeryturę i 9 grudnia 1914 r. zmarł[4]. W 1945 r. budynek oddziału Banku Rzeszy został częściowo zniszczony i następnie odbudowany przez Raciborskie Przedsiębiorstwo Budowlane. Obecnie w budowli mieście się Dom Pomocy Społecznej, który prowadzi Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej[3][4].

Przypisy

  1. Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008, s. 575. ISBN 978-83-89802-73-6.
  2. 2,0 2,1 Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 82. ISBN 978-83-89802-36-1.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007, s. 72. ISBN 978-83-89802-36-1.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008, s. 227. ISBN 978-83-89802-73-6.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Wawoczny: Zabytki powiatu raciborskiego. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2007. ISBN 978-83-89802-36-1.
  • Paweł Newerla: Dzieje Raciborza i jego dzielnic. Racibórz: Wydawnictwo i Agencja Informacyjna WAW, 2008. ISBN 978-83-89802-73-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]