Pluralis maiestatis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Pluralis majestatis)
Skocz do: nawigacja, szukaj

Pluralis maiestatis (lub pluralis maiestaticus; łac. liczba mnoga majestatu)[1][2] – użycie liczby mnogiej zamiast liczby pojedynczej, mające na celu podkreślenie godności, dostojeństwa władcy (także: biskupa, rektora itp.), stosowane przez władców w odniesieniu do siebie lub przez innych w odniesieniu do władców.

W dzisiejszej polszczyźnie pluralis majestatis w zasadzie nie występuje, poza kontekstami humorystycznymi czy przykładami stylizacji.

Warto podkreślić, że nie każde użycie liczby mnogiej w stosunku do samego siebie jest przejawem pluralis majestatis. Bywa także odwrotnie (pluralis modestiae), gdy piszący dąży do pomniejszenia znaczenia własnej osoby, własnych zasług w opisywanych wydarzeniach, wyprowadzanych wnioskach itp.

Przykład[edytuj | edytuj kod]

Z aktu abdykacyjnego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego: My, Stanisław August, z Bożej Łaski Król Polski (...), byliśmy także tego zdania, iż opuścić należy tron w okolicznościach, w których rozumieliśmy, że oddalenie Nasze przyłoży się do powiększenia szczęścia współziomków Naszych lub też przynajmniej umniejsza ich nieszczęścia (...).[3]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. pluralis maiestaticus (maiestatis). W: Słownik ortografoczny [on-line]. PWN. [dostęp 2015-11-07].
  2. pluralis maiestaticus. W: Słownik języka polskiego [on-line]. PWN. [dostęp 2015-11-07].
  3. Akt abdykacji Stanisława Augusta Poniatowskiego