Polenlager 10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polenlager 10
Reichskommissar für die Festigung Deutschen Volkstums – Volksdeutsche Mittelstelle – Einsatzführung Oberschlesien – Polenlager 10 Laurahutte
Ilustracja
Pałac Donnersmarcków w Siemianowicach Śląskich gdzie znajdował się Polenlager 10.
Odpowiedzialny  III Rzesza
Rozpoczęcie działalności 22 lipca 1942
Zakończenie działalności styczeń 1945
Terytorium Polska pod okupacją niemiecką
Miejsce Siemianowice Śląskie
Narodowość więźniów Polacy
Komendanci Robert Smeths
1942 – 1945
Położenie na mapie Siemianowic Śląskich
Mapa lokalizacyjna Siemianowic Śląskich
Polenlager 10
Polenlager 10
Położenie na mapie Polski w 1939 r.
Mapa lokalizacyjna Polski w 1939 r.
Polenlager 10
Polenlager 10
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Polenlager 10
Polenlager 10
Ziemia50°18′28,5″N 19°01′37,5″E/50,307917 19,027083

Polenlager nr 10 (pełna nazwa: Reichskommissar für die Festigung Deutschen Volkstums – Volksdeutsche Mittelstelle – Einsatzführung Oberschlesien – Polenlager 10 Laurahutte)[1] – hitlerowski obóz koncentracyjny znajdujący się w Siemianowicach Śląskich, jeden z 26 niemieckich obozów koncentracyjnych, tzw. Polenlager[2], założonych na Śląsku dla ludności polskiej[3].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obozem zarządzała nazistowska organizacja bezpośrednio podlegająca SSHauptamt Volksdeutsche Mittelstelle. Był to najbardziej na wschód wysunięty obóz z sieci obozów Polenlager. Zlokalizowany był w zabudowaniach pałacowych i dworskich dawnego majątku księcia Henkel von Donnersmarcka. Komendanturę nad obozem objął Robert Smeths z Essen. Pierwsi więźniowie przybyli do obozu dnia 22 lipca 1942 roku. Były to głównie wysiedlane rodziny polskie z powiatu żywieckiego w ramach akcji „Saybusch” oraz z Zagłębia Dąbrowskiego w ramach akcji Oderberg[4]. Wysiedlani Polacy mieli zrobić miejsce dla volksdeutschów przesiedlanych z Bukowiny i ZSRR w ramach niemieckiej akcji kolonizacyjnej Heim ins Reich. Z zachowanej dokumentacji wynika, że z siemianowickiego Polenlagru ponad 30 procent więźniów trafiło na roboty przymusowe do III Rzeszy, a 8% zmarło. Duży odsetek więźniów stanowiły dzieci - prawie 34%.[4] Dorośli więźniowie byli wykorzystywani w pracy na roli i przemyśle.

W styczniu 1945 roku w związku ze zbliżaniem się frontu więźniowie zostali ewakuowani do Polenlagru 168 w Gorzycach, a następnie do Polenlagru 32 w Boguminie.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polenlager Laurahütte, Bundesarchiv
  2. Roman Z. Hrabar, Niemieckie obozy dla Polaków na Śląsku w czasie II wojny światowej "Polenlager", Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo "Śląsk", 1972
  3. Zapomniane obozy. Siemianowice Śląskie. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-09)].
  4. a b Roman Harbar, Zofia Tokarz, Jacek Wilczur, "Czas niewoli, czas śmierci", Interpress, Warszawa 1979

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Roman Z. Hrabar, Niemieckie obozy dla Polaków na Śląsku w czasie II wojny światowej "Polenlager", Śląski Instytut Naukowy w Katowicach, Wydawnictwo "Śląsk", 1972
  • Roman Harbar, Zofia Tokarz, Jacek Wilczur, "Czas niewoli, czas śmierci", Interpress, Warszawa 1979

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]