Polyplectron

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Polyplectron[1]
Temminck, 1807[2]
Przedstawiciel rodzaju – wieloszpon pawi (P. malacense)
Przedstawiciel rodzaju – wieloszpon pawi (P. malacense)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd grzebiące
Rodzina kurowate
Podrodzina bażanty
Plemię Polyplectronini
Rodzaj Polyplectron
Typ nomenklatoryczny

Polyplectron chinquis Temminck, 1807 (= Pavo bicalcaratus Linnaues, 1758)

Synonimy
Gatunki

zobacz opis w tekście

Polyplectronrodzaj ptaka z podrodziny bażantów (Phasianinae) w rodzinie kurowatych (Phasianidae).

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Azji[9].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała 35,5–76 cm; masa ciała 238–910 g (samce są większe i cięższe od samic)[10].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Etymologia[edytuj | edytuj kod]

  • Polyplectron (Polyplectrum, Polyplectrus): gr. πολυς polus „wiele, dużo”; πληκτρον plektron „ostroga koguta”[11].
  • Diplectron: gr. δι- di- „podwójny”, od δις dis „dwukrotnie”, od δυο duo „dwa”; πληκτρον plektron „ostroga koguta”[12]. Gatunek typowy: Pavo bicalcaratus Linnaues, 1758.
  • Diplectropus: gr. δι- di- „podwójny”, od δις dis „dwukrotnie”, od δυο duo „dwa”; πληκτρον plektron „ostroga koguta”; πους pous, ποδος podos „stopa”[13]. Nowa nazwa dla Diplectron[14].
  • Emphania: gr. εμφανης emphanēs „widoczny, jawny”, od εμφαινω emphainō „pokazywać się”[15]. Gatunek typowy: Polyplectron napoleonis Lesson, 1831.
  • Chalcurus: epitet gatunkowy Polyplectrum chalcurum Lesson, 1831; gr. χαλκος khalkos „brąz, miedź”; -ουρος -ouros „-ogonowy”, od ουρα oura „ogon”[16]. Gatunek typowy: Polyplectrum chalcurum Lesson, 1831.

Podział systematyczny[edytuj | edytuj kod]

Do rodzaju należą następuje gatunkami[17]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Polyplectron, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. C.J. Temmnick: Catalogue systématique du cabinet d’ornithologie et de la collection de quadrumanes de Crd. Jb. Temminck. Avec un courte description des oiseaux non-decrits suivi d’une nôte d’oiseaux doubles et de quelques autres objets d’histoire naturelle offerte en échange. Amsterdam: Chez C. Sepp Jansz., 1807, s. 149. (fr.)
  3. L.J.P. Vieillot: Analyse d’une nouvelle ornithologie élémentaire. Paris: Deteville, libraire, rue Hautefeuille, 1816, s. 50. (fr.)
  4. G. Cuvier: Le règne animal distribué d’après son organisation. T. 1. Paris: Chez Déterville, 1817, s. 438. (fr.)
  5. G.J. Billberg: Synopsis faunae Scandinaviae. T. 1. Cz. 2: Aves. Holmiae: Ex officina typogr. Caroli Deleen, 1828, s. Tab. A. (łac.)
  6. C.W.L. Gloger: Gemeinnütziges Hand- und Hilfsbuch der Naturgeschichte. Breslau: A. Schulz, 1841, s. 382. (niem.)
  7. H.G.L. Reichenbach: Avium systema naturale. Das natürliche system der vögel mit hundert tafeln grösstentheils original-abbildungen der bis jetzt entdecken fast zwölfhundert typischen formen. Vorlaüfer einer iconographie der arten der vögel aller welttheile. Dresden und Leipzig: Expedition der vollständigsten naturgeschichte, 1850, s. xxix. (niem.)
  8. Ch.L. Bonaparte. Tableaux paralléliques de l’ordre des Gallinacés. „Comptes Rendus Hebdomadaires des Séances de l’Académie des Sciences”. 42, s. 878, 1856 (fr.). 
  9. F. Gill & D. Donsker: Pheasants, partridges & francolins (ang.). IOC World Bird List: Version 8.2. [dostęp 2018-09-05].
  10. P.J.K. McGowan: Family Phasianidae (Pheasants and Partridges). W: J. del Hoyo, A. Elliott & J. Sargatal: Handbook of the Birds of the World. Cz. 2: New World Vultures to Guineafowl. Barcelona: Lynx Edicions, 1994, s. 547–548. ISBN 84-87334-15-6. (ang.)
  11. Jobling 2018 ↓, s. Polyplectron.
  12. Jobling 2018 ↓, s. Diplectron.
  13. Jobling 2018 ↓, s. Diplectropus.
  14. A.P. Peterson: Richmond Index images -- Genus group names (ang.). Zoonomen: Zoological Nomenclature Resource. [dostęp 2019-09-05].
  15. Jobling 2018 ↓, s. Emphania.
  16. Jobling 2018 ↓, s. Chalcurus.
  17. Systematyka i nazwy polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Polyplectronini Blyth, 1852 (wersja: 2017-05-11). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2018-09-05].
  18. J. Chang, B. Wang, Y.-Y. Zhang, Y. Liu, W. Liang, J.-Ch. Wang, H.-T. Shi, W.-B. Su & Z.-W. Zhang. Molecular evidence for species status of the endangered Hainan Peacock Pheasant. „Zoological Science”. 25 (1), s. 30-35, 2008. DOI: 10.2108/zsj.25.30. PMID: 18275243 (ang.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2018. [dostęp 2018-09-05]. (ang.)