Postludium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Postludium – utwór odgrywany po zakończeniu nabożeństwa, zwykle organowy i improwizowany[1][2].

W suicie fortepianowej Ludus tonalis Paula Hindemitha z 1942, zawierającej 12 fug i 11 interludiów ostatnia część została nazwana postludium[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Chodkowski (red.): Encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 717. ISBN 83-01-11390-1.
  2. Willy Apel: Harvard Dictionary of Music. Wyd. 8. Cambridge: Harvard University Press, 1974, s. 691. ISBN 0-674-37501-7. (ang.)
  3. Andrzej Chodkowski (red.): Encyklopedia muzyki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1995, s. 365. ISBN 83-01-11390-1.