Poveglia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Poveglia
Ilustracja
Panorama Poveglii widziana z Lido
Kontynent Europa
Państwo  Włochy
Akwen Morze Śródziemne
Populacja (2018)
• liczba ludności
• gęstość

0
0 os./km²
Położenie na mapie Włoch
Mapa konturowa Włoch, u góry znajduje się punkt z opisem „Poveglia”
Ziemia45°22′55″N 12°19′52″E/45,381944 12,331111
Mapa wyspy

Poveglia (włoska wymowa: [po’veʎʎa]) - mała wyspa położona pomiędzy Wenecją a Lido w Lagunie Weneckiej w północnych Włoszech (Prowincja Wenecja)[1]. Mały kanał dzieli wyspę na dwie odrębne części.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wyspa została pierwszy raz wspomniana w kronikach z 421 roku, kiedy ludzie z Padwy i Este uciekali przed inwazjami barbarzyńców. W IX wieku populacja wyspy zaczęła rosnąć, a w następnych stuleciach jej znaczenie stale rosło. Jednak gdy w 1379 r. Wenecja została zaatakowana przez flotę genueńską, ludzie z Poveglii zostali przeniesieni do Giudecca.

Wyspa pozostała niezamieszkana w kolejnych stuleciach; w 1527 r. doża ofiarował wyspę mnichom z Camaldolese, którzy odmówili przyjęcia oferty. Od 1645 r. rząd wenecki zbudował pięć ośmiokątnych fortów, aby chronić i kontrolować wejścia do laguny. Ośmiokąt Poveglia jest jednym z czterech przetrwałych.

W 1776 roku wyspa znalazła się pod jurysdykcją Magistrato alla Sanità (Urząd Zdrowia Publicznego) i stała się punktem kontrolnym dla wszystkich towarów i osób przybywających do Wenecji statkiem. W 1793 r. wystąpiło kilka przypadków plagi dżumy na statkach, w wyniku czego wyspa została przekształcona w tymczasowe więzienie dla chorych (Lazaretto); rola ta stała się trwała w 1805 roku, pod rządami Napoleona Bonaparte, który zniszczył także kościół San Vitale, a stara dzwonnica została przekształcona w latarnię morską. Lazaretto zostało zamknięte w 1814 roku[1].

W XX wieku wyspa była ponownie wykorzystywana jako stacja kwarantannowa, ale w 1922 r. istniejące budynki przekształcono w azyl dla osób chorych psychicznie i długotrwale[1]. Po roku 1968, kiedy szpital został zamknięty, wyspa była krótko wykorzystywana do celów rolniczych, a następnie została całkowicie opuszczona.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Wkrótce po otwarciu szpitala wyszło na jaw, że w jego dzwonnicy przeprowadzane były brutalne eksperymenty na chorych, porównywane później raczej do tortur niż do form skutecznej terapii. Lekarz odpowiedzialny za ten proceder wkrótce sam postradał zmysły. Twierdził, że widuje duchy nie tylko ofiar dżumy, ale i torturowanych przez siebie pacjentów. Nie dając sobie rady z tymi doznaniami, doktor wyskoczył podobno z okna dzwonnicy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Poveglia - włoska wyspa strachu, 13 marca 2014 [dostęp 2018-08-04] (pol.).