Prążkopiór rudogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Prążkopiór rudogłowy
Chrysominla strigula[1]
(Hodgson, 1837)
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Infragromada ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina pekińczyki
Rodzaj Chrysominla
Wolters, 1980[2]
Gatunek prążkopiór rudogłowy
Synonimy
  • Siva Strigula Hodgson, 1837[3]
  • Minla strigula (Hodgson, 1837)[1]
  • Actinodura strigula (Hodgson, 1837)
Podgatunki

C. s. simlaensis (Meinertzhagen, 1926)
C. s. strigula (Hodgson, 1837)
C. s. yunnanensis (Rothschild, 1921)
C. s. traii (J.C. Eames, 2002)
C. s. castanicauda (Hume, 1877)
C. s. malayana (Hartert, 1902)

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Prążkopiór rdzawogłowy[2] (Chrysominla strigula) – gatunek małego ptaka z rodziny pekińczyków (Leiothrichidae), jedyny przedstawiciel rodzaju Chrysominla[2]. Występuje w Azji, od Himalajów do Półwyspu Malajskiego.

Przez niektórych systematyków zaliczany do rodzaju Actinodura, a wcześniej do Minla[5].

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Wyróżnia się następujące podgatunki[3][5]:

  • C. s. simlaensis – północne Indie i zachodni Nepal
  • C. s. strigula – centralne Himalaje
  • C. s. yunnanensis – płn.-wsch. Indie, południowo-zachodnie i płd. Chiny, przez Mjanmę do północnych Indochin
  • C. s. traii – centralny Wietnam
  • C. s. castanicauda – południowo-wschodnia Mjanma, zachodnia i płn.-zach. Tajlandia
  • C. s. malayana – Półwysep Malajski

Takson cinereigenae (płn.-wsch. Indie) uznany za synonim C. s. yunnanensis[3][5].

Środowisko[edytuj | edytuj kod]

Zasiedla różnego typu lasy wiecznie zielone, także mieszane. Niekiedy lasy sosnowe lub sosnowo-rododendronowe. Spotykany na wysokości 1800–3700 m n.p.m., w trakcie ostrych zim przebywa na niższych wysokościach.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała wynosi 16–18,5 cm, masa ciała 14–24 g. Wierzch ciała szarooliwkowy. Pokrywy lotek I rzędu czarne, kontrastują z pomarańczowo-żółto-czarnymi lotkami. Lotki III rzędu biało obrzeżone. Sterówki kasztanowo-czarno-żółte. Spód ciała żółtawy. Broda żółta, gardło pokryte czarno-białymi pasami. Wierzch głowy rudy, im bliżej karku, tym bardziej żółtawy. Jasnożółta obrączka oczna. Pokrywy uszne i okolice oczu barwy szarej. Dziób ciemny, z jaśniejszą dolną szczęką. Tęczówki brązowe do czerwonawych.

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Żywi się owadami, gąsienicami, jagodami oraz nasionami, okazjonalnie nektarem z kwiatów rododendronów. Żeruje zarówno na ziemi, jak i na drzewach. Przebywa w grupach 6–20 osobników, może przyłączać się do stad wielogatunkowych.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Okres lęgowy trwa od marca do sierpnia. Gniazdo mieści się na wysokości 1,5–3 m nad ziemią. Budulec stanowią liście bambusa, trawy, korzonki, porosty oraz kory brzozowej. Wyściółkę stanowią włosy, korzonki, igły sosnowe oraz łodygi paproci. Samica składa 2–4 niebieskich jaj z czarnymi, czerwonawymi lub brązowymi wzorkami. Brak informacji na temat okresu inkubacji, jednak prawdopodobnie nie więcej niż 14 dni, jak u pozostałych prążkopiórów[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Minla strigula, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2020-03-02]
  2. a b c Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Leiothrichidae Swainson, 1831 - pekińczyki - Babblers, laughing-thrushes and allies (wersja: 2018-11-05). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-03-02].
  3. a b c Collar, N. & Robson, C.: Bar-throated Minla (Chrysominla strigula). W: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-10)].
  4. BirdLife International 2016, Chrysominla strigula, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2019-3 [dostęp 2020-03-02] (ang.).
  5. a b c F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Laughingthrushes and allies (ang.). IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-03-02].
  6. Minla à gorge striée (fr.). oiseaux.net. [dostęp 11 maja 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]