Prążkopiór rudogłowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Prążkopiór rudogłowy
Chrysominla strigula[1]
(Hodgson, 1837)
Prążkopiór rudogłowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina pekińczyki
Rodzaj Chrysominla
Wolters, 1980
Gatunek prążkopiór rudogłowy
Synonimy

Minla strigula Hodgson, 1837

Podgatunki

Ch. s. simlaensis (Meinertzhagen, 1926)
Ch. s. strigula (Hodgson, 1837)
Ch. s. cinereigenae (Ripley, 1952)
Ch. s. yunnanensis (Rothschild, 1921)
Ch. s. traii J.C. Eames, 2002
Ch. s. castanicauda (Hume, 1877)
Ch. s. malayana (Hartert, 1902)

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg

Prążkopiór rdzawogłowy[3] (Chrysominla strigula) — gatunek małego ptaka z rodziny pekińczyków. Występuje w Azji, od Himalajów do Półwyspu Malajskiego.

Podgatunki i zasięg występowania[edytuj]

Wyróżnia się następujące podgatunki[4]:

  • Ch. s. simlaensis - północne Indie i zachodni Nepal
  • Ch. s. strigula - centralne Himalaje
  • Ch. s. cinereigenae - góra Japvo (płn.-wsch. Indie)
  • Ch. s. yunnanensis - płn.-wsch. Indie, południowo-zachodnie i płd. Chiny, przez Birmę do północnych Indochin
  • Ch. s. traii - centralny Wietnam
  • Ch. s. castanicauda - południowo-wschodnia Birma, zachodnia i płn.-zach. Tajlandia
  • Ch. s. malayana - Półwysep Malajski

Środowisko[edytuj]

Zasiedla różnego typu lasy wiecznie zielone, także mieszane. Niekiedy lasy sosnowe lub sosnowo-rododendronowe. Spotykany na wysokości 1800-3700 m n.p.m., w trakcie ostrych zim przebywa na niższych wysokościach.

Morfologia[edytuj]

Długość ciała wynosi 16-18,5 cm, masa ciała 14-24 g. Wierzch ciała szarooliwkowy. Pokrywy lotek I rzędu czarne, kontrastują z pomarańczowo-żółto-czarnymi lotkami. Lotki III rzędu biało obrzeżone. Sterówki kasztanowo-czarno-żółte. Spód ciała żółtawy. Broda żółta, gardło pokryte czarno-białymi pasami. Wierzch głowy rudy, im bliżej karku, tym bardziej żółtawy. Jasnożółta obrączka oczna. Pokrywy uszne i okolice oczu barwy szarej. Dziób ciemny, z jaśniejszą dolną szczęką. Tęczówki brązowe do czerwonawych.

Zachowanie[edytuj]

Żywi się owadami, gąsienicami, jagodami oraz nasionami, okazjonalnie nektarem z kwiatów rododendronów. Żeruje zarówno na ziemi, jak i na drzewach. Przebywa w grupach 6-20 osobników, może przyłączać się do stad wielogatunkowych.

Lęgi[edytuj]

Okres lęgowy trwa od marca do sierpnia. Gniazdo mieści się na wysokości 1,5-3 m nad ziemią. Budulec stanowią liście bambusa, trawy, korzonki, porosty oraz kory brzozowej. Wyściółkę stanowią włosy, korzonki, igły sosnowe oraz łodygi paproci. Samica składa 2-4 niebieskich jaj z czarnymi, czerwonawymi lub brązowymi wzorkami. Brak informacji na temat okresu inkubacji, jednak prawdopodobnie nie więcej niż 14 dni, jak u pozostałych prążkopiórów[5].

Przypisy

  1. Minla strigula. w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2016-03-29]
  2. BirdLife International 2012. Minla strigula. W: IUCN 2016. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) Wersja 2015-4. <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2016-03-29]
  3. P. Mielczarek, M. Kuziemko: Rodzina: Leiothrichidae Swainson, 1831 - pekińczyki - Babblers, laughing-thrushes and allies (wersja: 2015-05-27). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2016-03-29].
  4. F. Gill, D. Donsker: Laughingthrushes (ang.). IOC World Bird List: Version 6.1. [dostęp 2016-03-29].
  5. Minla à gorge striée (fr.). oiseaux.net. [dostęp 11 maja 2013].

Bibliografia[edytuj]