Prędkość maksymalna (lotnictwo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prędkość maksymalna - największa prędkość, jaką może rozwinąć statek powietrzny w locie poziomym przy wykorzystaniu pełnego ciągu silnika[1]

Statek powietrzny będzie poruszał się z maksymalną prędkością w momencie, gdy opór aerodynamiczny będzie równoważony przez maksymalny ciąg silnika:

Wielkość prędkości maksymalnej wynika z jednej strony z:

  • mocy zespołu napędowego będącej do dyspozycji
  • aktualnego obciążenia (ładunek, paliwo)
  • konfiguracji statku powietrznego (np. podwieszony ładunek, uzbrojenie)

Z drugiej zaś strony jest ograniczana z uwagi na możliwość wystąpienia flatteru.

Stąd dla każdego statku powietrznego istnieje tzw. prędkość Vne, której nie wolno przekroczyć.

Mówiąc o samolotach naddźwiękowych często jako określenie prędkości podaje się liczbę Macha (M).

Przypisy

  1. Milkiewicz, s. 142

Bibliografia[edytuj]

Antoni Milkiewicz: Praktyczna aerodynamika i mechanika lotu samolotu odrzutowego, w tym wysokomanewrowego. Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Technicznego Wojsk Lotniczych, 2009. ISBN 978-83-61021-00-1.