Prokurator (prawo rzymskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Prokurator (łac. procurator)[1] – w prawie rzymskim zastępca strony w procesie formułkowym ustanowiony bez ustalonych formalności lub bez obecności drugiej strony[2].

Zastępca ustanowiony uroczyście i w obecności strony przeciwnej nosił miano kognitor (cognitor).

Prokuratorem nazywany był też zarządca cesarskich dóbr lub prowincji.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Od procurare 'zawiadywać czymś, mieć staranie o coś', pro 'przed, wobec, dla, według, w czyimś imieniu, z czyjegoś powo₫du, w czyjejś obronie' i curare 'troszczyć się, doglądać, leczyć' od cura 'troska, piecza, leczenie' Słownik Wyrazów Obcych
  2. Gaius Instytucje IV,84 Procurator vero nullis certis verbis in litem substituitur, sed ex solo manduto et absente et ignorante adversario constituitur (Procuratora natomiast nie ustanawia się w procesie przy użyciu określonych słów, lecz ustanawia się z mocy samego zlecenia, pod nieobecność i bez wiedzy przeciwnika procesowego) Władysław Rozwadowski Prawo rzymskie. Zarys wykładu wraz z wyborem źródeł Poznań 1992 ISBN 83-900964-5-5, s. 60 i 238.