Protokół HART
Protokół HART (ang. Highway Addressable Remote Transducer) – protokół komunikacyjny sieci przemysłowych.
W 1986 roku firma Rosemount wprowadziła na rynek tzw. inteligentne przetworniki pomiarowe, które poza generowaniem prądowego sygnału pomiarowego 4-20 mA, umożliwiały komunikację przy pomocy protokołu HART. Protokół ten pozwala na zmianę zakresu oraz diagnostykę urządzeń. Działa w oparciu o modulację FSK o szybkości 1200 bps[1], będącą wariantem standardu Bell 202 (który dopuszcza również inne prędkości, np. 300 bps). Cyfrowy sygnał FSK jest nałożony (namodulowany) na analogowy[1] sygnał prądowy 4–20 mA, dzięki czemu ta sama pętla posiada równocześnie dwa kanały:
- analogowy[1] (4–20 mA) – główny sygnał pomiarowy lub sterujący,
- cyfrowy[1] (FSK, 1200 bps) – dodatkowe informacje, takie jak nastawy urządzeń wykonawczych i parametry przetworników pomiarowych.
Przetworniki tego typu mogą pracować w trybie analogowym i cyfrowym; w komunikacji cyfrowej czasy odpowiedzi są długie, dlatego stosowana jest ona głównie do zmiany nastaw i diagnostyki. Obecnie HART jest popularnym standardem komunikacji urządzeń pomiarowych w przemyśle, wykorzystywanym przez większość producentów aparatury kontrolno-pomiarowej m.in. Emerson, Yokogawa, ABB, MSA czy Endress+Hauser. W celu koordynacji działań oraz właściwego stosowania powołano fundację skupiającą producentów aparatury HART Foundation.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d HART Protocol, [w:] John Park, Steve Mackay, Edwin Wright, Practical data communications for instrumentation and control, Amsterdam London: Elsevier, 2003, rozdział 11, ISBN 978-0-7506-5797-6 [dostęp 2025-09-13].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Fundacja HART. hartcomm.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-04)].