Przekładnia hipoidalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przekładnia hipoidalna: 1- koło talerzowe, 2- zębnik
Most napędowy z przekładnią hipoidalną

Przekładnia hipoidalna – rodzaj przekładni zębatej o osiach wichrowatych i łukowej linii zęba. Przekładnia hipoidalna różni się od stożkowej poprzecznym przesunięciem osi zębnika w stosunku do osi koła talerzowego.

Przekładnie hipoidalne są szeroko rozpowszechnione zwłaszcza w pojazdach samochodowych, w jednostopniowych mostach napędowych. Na szerszą skalę rozpoczęto ich stosowanie w konstrukcji samochodów ok. 1936 roku, co umożliwiło obniżanie podłogi w samochodach z dominującym wówczas tylnym napędem[1].

Cechy przekładni hipoidalnej[edytuj | edytuj kod]

  • większa obciążalność, aniżeli przekładni stożkowej o takich samych wymiarach, dzięki wydłużeniu czynnej długości zębów
  • cichobieżność ze względu na występowanie poślizgu wzdłużnego zębów
  • możliwość wyprowadzenia napędu na kolejne osie w układzie tandem lub tridem;
  • przy przesunięciu ujemnym
    • możliwość obniżenia podłogi (samochody tylnonapędowe, autobusy niskopodłogowe)
    • korzystne warunki smarowania łożysk zębnika
  • przy przesunięciu dodatnim
    • możliwość powiększenia prześwitu (pojazdy terenowe)
    • konieczność smarowania ciśnieniowego łożysk zębnika

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Amerykanie zamierzają wyprodukować 5 milionów wozów w r. 1938, "Auto i Technika Samochodowa" nr 12/1937, s.656