R-27

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy pocisku balistycznego. Zobacz też: R-27 Wympieł - pocisk średniego zasięgu klasy powietrze-powietrze.
R-27
Państwo Związek Radziecki
Producent • projekt: SKB-385
Inne nazwy 4K10, RSM-25, SS-N-6 Mod 1, Serb
Typ SLBM
Przeznaczenie strategiczne odstraszanie
Bazowanie Okręty podwodne projekt
667A oraz 667AU
Status operacyjny zdeaktywowany
Lata służby 13 marca 1968 do 1988
Długość 9,65 m[1]
Średnica 1,5 m[1]
Masa 14,2 t[1]
Napęd • jednostopniowy na paliwo
  ciekłe o ciągu 23 ton.
• dwukomorowy silnik sterujący
  o ciągu 3 ton
Zasięg 2.400 km
Udźwig
(throw-weight)
1 głowica, 650 kg[1]
Naprowadzanie bezwładnościowe
Celność CEP: 1,9 km
Głowica nuklearna 1 Mt

R-27 (NATO: SS-N-6 Mod 1) Radziecki pocisk balistyczny klasy SLBM o zasięgu 2.400 km, przenoszony przez okręty podwodne projektu 667A oraz 667AU. Obecnie jako przestarzały nie pozostaje już na służbie, jednakże w latach 90. XX wieku pociski te trafiły do Korei Północnej, gdzie przez byłych pracowników biura SKB-385, zostały przekonstruowane na pociski lądowe wystrzeliwane z wyrzutni typu TEL[2]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

R-27 powstał w rezultacie prowadzonego przez biuro konstrukcyjne SKB-385 w latach sześćdziesiątych XX w. programu przeciwokretowego pocisku balistycznego. Pierwsze efekty pracy doprowadziły do przedstawienia Marynarce przez SKB-385 propozycji utworzenia systemu rakietowego opartego na małych jednostopniowych pociskach, przeznaczonych do niszczenia celów lądowych. Elementami tego noszącego nazwę D-5 systemu – obok pocisku – miały być okręty podwodne projektu 667A. 24 kwietnia 1962 roku wydano dekret autoryzujący utworzenie systemu D-5 z pociskami R-27.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

R-27 był jednostopniowym pociskiem na paliwo ciekłe, którego główny silnik był zanurzony w jego zbiorniku paliwa. Kadłub pocisku złożony był ze zbudowanych ze stopu aluminium paneli[3], spawanych i wytrawianych chemicznie, w celu uzyskania tekstury wafla. W celu zmniejszenia rozmiarów, pocisk został skonstruowany w założeniem maksymalnego wykorzystania wszelkich dostępnych przestrzeni w jego korpusie. Po raz pierwszy tez w radzieckich pociskach SLBM zastosowano układ nawigacyjny na platformie żyro-stabilizowanej. W późniejszym czasie, ten schemat konstrukcji, stosowany był we wszystkich konstrukcjach biur SKB-385/KBM.

Pierwsze testy lądowe pocisku przeprowadzono między czerwcem 1966 roku, a kwietniem 1967, testy zaś morskie przeprowadzone zostały z pokładów przystosowanych okrętów projektu 613 pomiędzy sierpniem, a końcem 1967 roku., trzy testy przeprowadzono także z pokładu okrętu K-137 projektu 667A, po czym 13 marca 1968 roku pocisk przyjęto do służby[4].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyszew, Eugenii Miasnikow, Paweł Podwig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0262661810.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Traktat START I Memorandum of Understanding, 1 września 1990
  2. IASC: North Korea's New Missiles (ang.)
  3. Frank von Hippel, Oleg Bukharin, Timur Kadyszew, Eugenii Miasnikow, Paweł Podwig: Russian Strategic Nuclear Forces. The MIT Press, 2004. ISBN 0262661810.
  4. A. Shirokorad, "Rakiety nad morjem". Tiechnika i oruzie, Nr 2, 1996 r.