RIM-162 Evolved Sea Sparrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Evolved Sea Sparrow
Ilustracja
Informacje podstawowe
Inne nazwy ESSM
Rodzaj systemu przeciwrakietowy, przeciwlotniczy klasy woda-powietrze
Zwalczane cele • rakietowe pociski przeciwokrętowe
• przeciwokrętowe pociski
manewrujące
• inne cele powietrzne
Warstwa obrony terminalna
Platforma systemu System okrętowy
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Raytheon
Wejście do służby 2004
Status systemu aktywny
Pociski
Pociski ESSM
Rodzaje głowic wybuchowo fragmentująca
Zasięg 50+ km (27+ Mm)
System
Wyrzutnia Mk.48 Vertical Launching System
Mk.41 Vertical Launching System
Mk.29 box-launcher
Radary
Nazwa / model AN/SPY-1
Użytkownicy
US Navy, Dania, Holandia, Niemcy, Norwegia, Kanada, Nowa Zelandia, Grecja, Japonia, Hiszpania, Turcja.

RIM-162 Evolved Sea Sparrow Missile (ESSM) jest zbudowanym w ramach współpracy wielu państw NATO krótkiego zasięgu pociskiem rakietowym służącym obronie bezpośredniej nawodnych jednostek pływających. System ten zapewnia obronę przeciwko rakietowym pociskom przeciwokrętowym, w tym zwłaszcza pociskom manewrującym (Antiship Cruise Missiles - ASCM), a także wzmacnia system obrony przeciwlotniczej okrętu. Pocisk klasy woda-powietrze.

Geneza[edytuj]

Początki koncepcji tego systemu sięgają roku 1982, gdy Raytheon oraz Hughes Missile pracowały nad koncepcją następcy RIM-7 Sea Sparrow. W 1995 roku Hughes został ogłoszony zwycięzcą rywalizacji o kontrakt w programie ESSM i wraz z Raytheonem stworzył zespół którego zasadniem miał byc rozwój nowego systemu. Po przejęciu przez Raytheona komponentu rakietowego koncernu Hughes, Raytheon został podmiotem prowadzącym w programie ESSM.

Pocisk[edytuj]

Pocisk systemu RIM-162 bazuje na pocisku RIM-7P, jest jednakże całkowicie nowym pociskiem w niemalże wszelkich aspektach. Wyposażony jest w prowadnice zamiast skrzydeł i płetw ogonowych oraz w system zmiennego wektorowania ciągu, co umożliwia mu manewrowanie z przeciążeniami 50G na pełnym dystansie. ESSM posiada także całkowicie nowy silnik startowy na paliwo stałe o większej średnicy (24,4 cm), nowego autopilota oraz nową głowicę odłamkową. Efektywny zasięg jest znacząco większy niż w systemie RIM-7P, co czyni z niego niemalże pocisk krótkiego-średniego zasięgu.

Testy systemu w locie rozpoczęły się we wrześniu 1998 roku, obejmowały przechwytywanie celów powietrznych i rakietowych. OPEVAL (Operation Evaluation) został z sukcesem zakończony we wrześniu 2003 roku, zaś w styczniu 2004 rozpoczęto produkcję. Pierwsze egzemplarze trafiły na pokłady okrętów US Navy w lutym tego samego roku, zaopatrując je w taktyczny system ESSM.

W aktualnej produkcji lub planach są cztery wersje systemu:

  • RIM-162A przeznaczona dla startu z wyrzutni Mk 41 VLS okrętów wyposażonych w system AEGIS, z czterema pociskami na jedną celę wyrzutni;
  • RIM-162B do użytku na okrętach z wyrzutnią Mk 41 VLS bez systemu AEGIS, nie wyposażona w łączność w zakresie fal S (Aegis S-band uplink);
  • RIM-162C - pochodna RIM-162B dla okrętów z wyrzutniami Mk 48 VLS;
  • RIM-162D - pochodna RIM-162B dla okrętów z wyrzutniami MK 29 box-launcher;

Specyfikacja[edytuj]

Uwaga: Różne źródła podają nieco różniące się od siebie informacje, stąd podane parametry mogą odbiegać od rzeczywistych
Długość 3,66 m
Średnica 0,254 m
Waga 280 kg
Prędkość 4+ Ma
Zasięg 50+ km (27+ Mm)
Napęd MK 143 MOD 0 na paliwo stałe
Głowica 39 kg, odłamkowa


Bibliografia[edytuj]

  • Norman Friedman: „World Naval Weapons Systems, 1997/98”, Naval Institute Press, 1997
  • Hajime Ozu: „Missile 2000 - Reference Guide to World Missile Systems”, Shinkigensha, 2000