RIM-162 Evolved Sea Sparrow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Evolved Sea Sparrow
Ilustracja
Informacje podstawowe
Inne nazwy ESSM
Rodzaj systemu przeciwrakietowy, przeciwlotniczy klasy woda-powietrze
Zwalczane cele • rakietowe pociski przeciwokrętowe
• przeciwokrętowe pociski
manewrujące
• inne cele powietrzne
Warstwa obrony terminalna
Platforma systemu System okrętowy
Państwo Stany Zjednoczone
Producent Raytheon
Wejście do służby 2004
Status systemu aktywny
Pociski
Pociski ESSM
Rodzaje głowic wybuchowo fragmentująca
Zasięg 50+ km (27+ Mm)
System
Wyrzutnia Mk.48 Vertical Launching System
Mk.41 Vertical Launching System
Mk.29 box-launcher
Radary
Nazwa / model AN/SPY-1
Użytkownicy
US Navy, Dania, Holandia, Niemcy, Norwegia, Kanada, Nowa Zelandia, Grecja, Japonia, Hiszpania, Turcja.

RIM-162 Evolved Sea Sparrow Missile (ESSM) – pocisk rakietowy krótkiego zasięgu pociskiem rakietowym służący obronie bezpośredniej nawodnych jednostek pływających. System zapewnia obronę przeciwko rakietowym pociskom przeciwokrętowym, w tym zwłaszcza pociskom manewrującym (Antiship Cruise Missiles - ASCM), a także wzmacnia system obrony przeciwlotniczej okrętu. Pocisk klasy woda-powietrze.

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Początki koncepcji systemu sięgają roku 1982, gdy Raytheon oraz Hughes Missile pracowały nad koncepcją następcy RIM-7 Sea Sparrow. W 1995 roku firma Hughes została ogłoszona zwycięzcą rywalizacji o kontrakt w programie ESSM i wraz z Raytheonem stworzyła zespół którego zadaniem miał być rozwój nowego systemu. Po przejęciu przez Raytheona komponentu rakietowego koncernu Hughes, Raytheon został podmiotem prowadzącym w programie ESSM.

Pocisk[edytuj | edytuj kod]

Pocisk systemu RIM-162 bazuje na wersji RIM-7P, jest jednakże całkowicie nowym pociskiem w niemalże wszelkich aspektach. Wyposażony w prowadnice zamiast skrzydeł i płetw ogonowych oraz w system zmiennego wektorowania ciągu, co umożliwia mu manewrowanie z przeciążeniami 50G na pełnym dystansie. ESSM posiada także całkowicie nowy silnik startowy o większej średnicy (24,4 cm) napędzany stałym paliwem , nowego autopilota oraz nową głowicę odłamkową. Efektywny zasięg jest znacząco większy niż w systemie RIM-7P, co czyni z niego niemalże pocisk krótkiego-średniego zasięgu.

Testy systemu w locie rozpoczęły się we wrześniu 1998 roku, obejmowały przechwytywanie celów powietrznych i rakietowych. OPEVAL (Operation Evaluation) został z sukcesem zakończony we wrześniu 2003 roku, zaś w styczniu 2004 rozpoczęto produkcję. Pierwsze egzemplarze trafiły na pokłady okrętów US Navy w lutym tego samego roku.

W aktualnej produkcji lub planach są cztery wersje systemu:

  • RIM-162A przeznaczona dla startu z wyrzutni Mk 41 VLS okrętów wyposażonych w system AEGIS, z czterema pociskami na jedną celę wyrzutni;
  • RIM-162B do użytku na okrętach z wyrzutnią Mk 41 VLS bez systemu AEGIS, nie wyposażona w łączność w zakresie fal S (Aegis S-band uplink);
  • RIM-162C - pochodna RIM-162B dla okrętów z wyrzutniami Mk 48 VLS;
  • RIM-162D - pochodna RIM-162B dla okrętów z wyrzutniami MK 29 box-launcher;

Specyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Uwaga: Różne źródła podają nieco różniące się od siebie informacje, stąd podane parametry mogą odbiegać od rzeczywistych
Długość 3,66 m
Średnica 0,254 m
Waga 280 kg
Prędkość 4+ Ma
Zasięg 50+ km (27+ Mm)
Napęd MK 143 MOD 0 na paliwo stałe
Głowica 39 kg, odłamkowa


Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Norman Friedman: „World Naval Weapons Systems, 1997/98”, Naval Institute Press, 1997
  • Hajime Ozu: „Missile 2000 - Reference Guide to World Missile Systems”, Shinkigensha, 2000