Słownik (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Słownik

Słownik – polski herb szlachecki z nobilitacji, nadany w Królestwie Polskim.

Opis herbu[edytuj]

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[1]:

W polu błękitnym księga srebrna otwarta, z napisem СЛOΒO (ros. SŁOWO) u góry prawej karty, oparta o lipę brunatną o kilku korzeniach, ociętych konarach i kilku listkach. Klejnot: nad hełmem w koronie trzy pióra strusie. Labry błękitne, podbite srebrem.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

Nadany 7 grudnia 1826 przez Mikołaja I Samuelowi Bogumiłowi Linde, rektorowi Liceum warszawskiego za długoletnie zasługi literackie i nauczycielskie, autorowi słownika języka polskiego, pochodzącemu prawdopodobnie z rodziny von der Linde-Lipa herbu Lipa, osiadłej od XV wieku osiadłej na majątku Wybcz pod Toruniem, gdzie używali też nazwiska von der Felde-Wybcz. Ogłoszenie nobilitacji 26 lutego 1826[2].

Herbowni[edytuj]

Ponieważ herb Słownik był herbem własnym, z nobilitacji osobistej, przysługiwał tylko jednej rodzinie herbownych:

Linde.

Przypisy

  1. Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  2. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897, s. 356.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]