Sarduri III

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Sarduri III
Ilustracja
Urartu w latach 680–610 p.n.e.
król Urartu
Okres

od 639 roku p.n.e.
do 625 roku p.n.e.

Poprzednik

Rusa II

Następca

Erimena vel Sarduri IV

Dane biograficzne
Data urodzenia

II połowa VII wieku

Data śmierci

625 rok p.n.e.

Ojciec

Rusa II

Rodzeństwo

Erimena (?)

Dzieci

Sarduri IV

Sarduri III, Sardur III – król Urartu w latach 639–625 p.n.e., syn Rusy II.

W momencie objęcia tronu przez Sarduriego III Urartu było już na tyle osłabione, że popadło w zależność od Asyrii, gdzie panował wówczas Aszurbanipal. Prawdopodobnie zależność ta miała charakter polityczny i gospodarczy. Sarduri III nazywał Aszurbanipala swoim panem, o czym świadczy wzmianka w rocznikach asyryjskich z 638 roku p.n.e.:

„...Isztarduri, król Urartu, [...] moim przodkom, zawsze pisali brat, teraz zaś Isztarduri, usłyszawszy o mocy i czynach, [...] jak syn do swego ojca pisze: pan, tak i on, zgodnie z tym, zaczął stale pisać: królowi, mojemu panu”[1].

O ostatnim okresie istnienia Urartu zachowało się mało informacji. Przypuszczalnie stolica za panowania Sarduriego III była już przeniesiona do Tejszebaini, ponieważ Urartyjczycy stracili kontrolę nad centralną częścią państwa. Z czasów Sarduriego III zachowały się dwie tabliczki gliniane, dotyczące spraw gospodarczych. Zostały odkryte podczas prac archeologicznych na wzgórzu Karmir Blur.

SarduriIII Tablet01.jpg SarduriIII Tablet02.jpg
Tabliczka odkryta w 1949 roku
Tekst zawiera rozkaz królewski o podziale ziem, na dole – odbitka pieczęci cylindrycznej.
Tabliczka znaleziona w 1956 roku
Tekst informuje o wysłaniu robotników z sześcioma wołami do pracy w winnicy.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. И.М. Дьяконов, Ассиро-Вавилонские источники по истории Урарту, „Вестник древней истории” 2–4 (1951).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Арутюнян Н.В., Биайнили (Урарту), Ереван 1970.
  • „Вестник Древней Истории” 2 (1951).
  • „Древний Восток” 2 (1976).