Scotland the Brave

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Scotland the Brave (pol. Odważna Szkocja, ang. Scotland the Brave, Język szkocki gaelicki: Alba an Aigh) – szkocka pieśń patriotyczna, uznawana jako jeden z wielu nieoficjalnych hymnów.

angielska wersja Johna McDermotta

Let Italy boast of her gay gilded waters,
Her vines and her bowers and her soft sunny skies,
Her sons drinking love from the eyes of her daughters,
Where freedom expires amid softness and sighs.

Scotland's blue mountains wild where hoary cliffs are piled,
Towering in grandeur are dearer tae me,
Land of the misty cloud land of the tempest loud,
Land of the brave and proud land of the free.

Enthroned on the peak of her own highland mountains,
The spirit of Scotia reigns fearless and free,
Her green tartan waving o'er blue rock and fountain,
And proudly she sings looking over the sea.

Here among my mountains wild I have serenely smiled,
When armies and empires against me were hurled,
Firm as my native rock I have withstood the shock,
Of England, of Denmark, of Rome and the world.

But see how proudly her war steeds are prancing,
Deep groves of steel trodden down in their path,
The eyes of my sons like their bright swords are glancing,
Triumphantly riding through ruin and death.

Bold hearts and nodding plumes wave o'er their bloody tombs,
Deepeyed in gore is the green tartan's wave,
Shivering are the ranks of steel dire is the horseman's wheel,
Victorious in battlefield Scotland the brave.

Bold hearts and nodding plumes wave o'er their bloody tombs,
Deepeyed in gore is the green tartan's wave,
Shivering are the ranks of steel dire is the horseman's wheel,
Victorious in battlefield Scotland the brave,
Victorious in battlefield Scotland the brave.

wersja polska

Pozwól Włochom pochwalić jej wesołe pozłacane wody,
Jej winorośle i altanki i delikatne słoneczne nieba,
Jej synów pijących miłość z oczu jej córek,
Gdzie wolność wygasa między delikatnością i westchnięciami,

Dzikie, niebieskie, szkockie góry, gdzie sędziwe klify się piętrzą,
Wyniosłe w wielkości są dla mnie droższe,
Kraj mglistej chmury, kraj głośnej burzy
Kraj odważnych i dumnych, kraj wolnych.

Intronizowana na szczycie jej własnych gór "Highland",
Duch Szkocji panuje nieustraszenie i wolno,
Jej zielony tartan faluje nad niebieską skałą i fontanną,
I dumnie śpiewa patrząc w morze.

Tutaj między moim dzikimi górami, uśmiechałam się pogodnie,
Kiedy armie i imperia przeciwko mnie podupadały,
Pewnie jak moja ojczysta skała oparłam się szokowi
Anglii, Danii, Rzymu i świata.

Lecz patrz jak dumnie jej wojenne rumaki brykają,
Głębokie gaje ze stali zdeptały na swej drodze,
Oczy moich synów błyszczą jak ich jasne miecze,
Triumfalnie jadą przez ruinę i śmierć.

Śmiałe serca i kołyszące się pióropusze falują nad ich krwawymi nagrobkami
Głęboko zamoczona w rozlanej krwi jest zielona fala tartanu
Drżą szeregi stali, zagubione jest koło jeźdźca,
Zwycięska na polu bitwy, dumna Szkocja.

Śmiałe serca i kołyszące się pióropusze falują nad ich krwawymi nagrobkami
Głęboko zamoczona w rozlanej krwi jest zielona fala tartanu
Drżą szeregi stali zagubione jest koło jeźdźca,
Zwycięska na polu bitwy, dumna Szkocja.
Zwycięska na polu bitwy, dumna Szkocja.