Sebastian Lubomirski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy Sebastiana Lubomirskiego, starosty sandomierskiego i sądeckiego, zm. 1613 r. Zobacz też: hasło o Sebastianie Lubomirskim, staroście sanockim, zm. 1558.
Sebastian Lubomirski
Ilustracja
Herb
Szreniawa bez Krzyża
Rodzina Lubomirscy
Data urodzenia ok. 1546
Data i miejsce śmierci 22 czerwca 1613
Dobczyce
Ojciec Stanisław Lubomirski
Matka Barbara Hruszowska
Żona

Anna Branicka

Dzieci

Stanisław Lubomirski
Joachim Lubomirski
Katarzyna Lubomirska
Zofia Lubomirska
Barbara Lubomirska
Krystyna Lubomirska

Sebastian Lubomirski herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. ok. 1546 – zm. 22 czerwca 1613 w Dobczycach[1]) – żupnik krakowski w latach 1581-1592, w 1584 burgrabia krakowski, w 1591 kasztelan małogoski, w 1598 kasztelan biecki, w 1603 kasztelan wojnicki, starosta sandomierski, sądecki i spiski (od 1593-), twórca znaczenia rodu Lubomirskich. Pierwszy w rodzie senator Rzeczypospolitej.

Był synem Stanisława Lubomirskiego i Barbary z Hruszowskich, bratankiem Sebastiana Lubomirskiego, starosty sanockiego. Skoligacił się z najważniejszymi rodami Rzeczypospolitej. Zebrał ogromny majątek, kupił Wiśnicz od Kmitów. W 1592 otrzymał tytuł hrabiego Świętego Imperium Rzymskiego (S.I.R.)[2].

W 1589 roku był sygnatariuszem ratyfikacji traktatu bytomsko-będzińskiego na sejmie pacyfikacyjnym[3].

W latach 1585 - 1613 był starostą dobczyckim[4].

Był jednym z fundatorów klasztoru kamedułów na Bielanach pod Krakowem.

W 1619 jego córka Krystyna wyszła za mąż za hetmana polnego Stanisława Koniecpolskiego.

Przypisy

  1. Królewskie miasto Dobczyce. Od czasów najdawniejszych do współczesności, Paweł Figlewicz, Kraków 2015, s. 15
  2. "Do Wiśnicza należał tytuł hrabiego Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego, w 1595 został on potwierdzony przez cesarza Rudolfa II na rzecz Sebastiana" [w:] Teresa Zielińska. Poczet polskich rodów arystokratycznych, 1997 t. 1 str. 134
  3. Codex diplomaticus Regni Poloniae et Magni Ducatus Lituaniae, wydał Maciej Dogiel, t. I, Wilno 1758, s. 238.
  4. Królewskie miasto Dobczyce. Od czasów najdawniejszych do współczesności, Paweł Figlewicz, Kraków 2015, s. 14

Bibliografia[edytuj]